P.S. I Love You (Ant1, 21.00)

Η Holly είναι όμορφη, έξυπνη και παντρεμένη με τον έρωτα της ζωής της - έναν παθιασμένο, αστείο και έξυπνο Ιρλανδό, τον Gerry. Όταν ο Gerry χάνει τη ζωή του λόγω ασθένειας, η Holly χάνει με τη σειρά της, τη γη κάτω από τα πόδια της. Έχοντας περάσει ήδη μερικές εβδομάδες αφασίας κλεισμένη στο σπίτι, την περιμένει μία μακάβρια έκπληξη. Με αρχή τη γενέθλια μέρα της λαμβάνει μία σειρά από γράμματα απ' τον Gerry, που τελείωναν κάθε φορά με το υστερόγραφο «Σ’ αγαπώ» και στα οποία την προκαλεί να δοκιμάσει τρόπους ν' αντιμετωπίσει το πένθος και να πραγματοποιήσει ένα νέο ξεκίνημα. Εκείνη, ισορροπώντας ανάμεσα στη λαχτάρα για το επόμενο γράμμα και στη συνειδητοποίηση του αμετακλήτου της κατάστασης, ξεκινά ένα συγκινητικό και διασκεδαστικό συνάμα ταξίδι σε μια ιστορία για το γάμο, τη φιλία και το πως μια αγάπη τόσο δυνατή μπορεί να μετατρέψει την οριστικότητα του θανάτου σε αρχή μιας νέας ζωής...

Τα νοήματα της ταινίας σίγουρα είναι απλά. Στην απλότητα όμως συχνά φωλιάζει η ουσία. Είτε πρόκειται για ουσία σπουδαία, είτε απλώς για παραδοχή απλών αληθειών. Και είναι αυτά τα πλαίσια μέσα στα οποία κινείται ο LaGravenese, η δημιουργία του οποίου χωρίς να διεκδικεί χώρο στην κινηματογραφική αθανασία αποτελεί μια τίμια δουλειά που σέβεται τον εαυτό της, δεν τολμά αλλά και δεν εκτίθεται, δεν αναλώνεται σε μελοδραματικά ξεσπάσματα κι όμως είναι ζεστή κι ανθρώπινη. Το θέμα ακούγεται κάπως νεκροφιλικό και σίγουρα σε άλλα χέρια θα αποτελούσε κορμό για μια καταθλιπτική σπουδή πάνω στην έλλειψη. Ο LaGravenese όμως το βλέπει όλο αυτό σαν ένα ελαφρύ κωμικοτραγικό δράμα και είναι φανερή η προσπάθεια του να μη σε ρίξει σε κατάθλιψη, λες και στηρίζει ο ίδιος κάποιον πιθανό θεατή που βρίσκεται σε παρόμοια δύσκολη θέση... 

Είναι βέβαια γεγονός πως το «P.S. I Love You» δεν υπεισέρχεται σε βαθιές φιλοσοφίες περί ζωής, θανάτου και διαχείρισης κρίσεων και για να είμαστε δίκαιοι απέναντί του δεν προκύπτει από κάπου πως το επιδιώκει κιόλας. Συνολικά πάντως, χωρίς να αποτελεί σημείο αναφοράς για το είδος, το «P.S. I Love You» είναι ένα ιδιαιτέρως συμπαθές, γλυκόπικρο αισθηματικό δράμα που διακρίνεται για τη μετριοπάθεια με την οποία αντιμετωπίζει το όλο θέμα της απώλειας. Το μυστικό βρίσκεται στον αέρα, στην ευχάριστη διάθεση που παίζει, στον ρομαντισμό που είναι διάχυτος στην ατμόσφαιρα, στο λεπτό, γήινο χιούμορ, αλλά και στην διάθεση να μην χαθεί το νόημα. Οι εικόνες που αποτυπώνονται στο μυαλό από τα υπέροχα τοπία της μαγευτικής Ιρλανδίας θα μου μείνουν για πάντα στο μυαλό...

Η Hilary Swank του «P.S. I Love You» δεν είναι μία σέξι πληγωμένη σταρ, αλλά ένας άνθρωπος που ψάχνει να βρει τον εαυτό του μετά το θάνατο του συντρόφου της. Η Swank δίνει μία μετρημένη ερμηνεία αποδεικνύοντας για ακόμα μια φορά ότι μπορεί να σταθεί άνετα σε οποιοδήποτε είδος ταινίας. Οι δεύτεροι ρόλοι, χωρίς να κάνουν κάτι το σπουδαίο, είναι χρήσιμοι και λειτουργικοί, με τον Gerald Butler να δίνει μία έξοχη ερμηνεία... από τον τάφο, ενώ ευχάριστη έκπληξη αποτελεί και η Φοίβη Lisa Kudrow. 

Βαθμολογία: ****** (6/10) 

Και για τα macho αρσενικά που προσπερνάνε χωρίς να ακουμπήσουν, ένα έχω να τους πω: η όλη υπόθεση είναι αμερικανιά, το παραδέχομαι. Αλλά ποιος βαθιά μέσα του δεν θα ήθελε να το κάνει; Να αφήσει πίσω του πέντε-δέκα σημάδια που να λένε πως «ήμουν εκεί μαζί σου κάποτε»; Και αυτή να χαμογελάει όταν θυμάται και να χαμογελάω κι εγώ μαζί της από κει που θα ‘μαι...

P.(lay)S.(tation) I Love You