Μεσημβρινό Όραμα

Και ξάφνου, χωρίς ιδιόχειρη πρόθεση, προσγειώνομαι σε μια κατάσταση άγνωστη, σουρεάλ και κομματάκι επίφοβη· έχω τα μάτια ανοιχτά κι όμως ονειρεύομαι, ναι πρέπει να είναι όραμα, ένα flashback αλλιώτικο απ' τα άλλα, επιβιβάζομαι σε ένα τρένο ξύλινο, παλιό και γέρικο μέσα σε ατμούς και καπνούς παράξενους, κάθομαι σε ένα ξεφτισμένο κάθισμα ενός συρμού, ακολουθώντας το παρελθόν, καταγράφοντας τις εντυπώσεις σε ένα λαπτοπ, σ' αυτό το λάπτοπ, αγκαλιά με ένα ποστ που θα μου χαρίσει ένα ταξίδι δίχως στάσεις με μοναδικούς επιβάτες τις στιγμές. Τις στιγμές, πολλές και ακηδεμόνευτες, άκτητες, χωρίς προστασία νομική, φυσική ή κάθε είδους φύλαξη, προσιτές προς κάθε ενδιαφερόμενο, συμβαλλόμενο ή μη, εχθρό, φίλο, εσένα, εμένα ή τον στερνό σου αδερφό που πέρασε προ ολίγου και χαιρέτισε αλλά -ίσως για αντίποινα- δεν τούπα αντίο.

Κι όσο το τρένο κάνει χρονικά άλματα, το εκτυφλωτικό φως που με περιβάλλει, οι ήχοι, οι εικόνες, οι μυρωδιές, ω! Oι μυρωδιές... Και να... εμφανίζεσαι εσύ και τότε είναι που διαλύεται η νιρβάνα και το μεσημβρινό όραμα κάπου εδώ λαμβάνει τέλος. Ανακτώ τις αισθήσεις μου σιγά, αλλά σταθερά κρατώντας δυνατά όλα όσα έμαθα, έτοιμος να αντικρύσω το παρόν, ήρεμος και ανανεωμένος, απαλλαγμένος από κάθε είδους σίγματα, κατασκοπίες, παιχνίδια, πάρε-δώσε με σκοτεινούς κυκλοθυμικούς παρανόμους, τρυφερά ανθρωπάκια, τσαρλατάνους, κλόουν, φοιτητές μουσάτους, αργόσχολους ερωτευμένους, κίτρινους ή μπλε "φίλους", με αρχίδια ή χωρίς.

There She Goes...