Σε μία απ' τις πιο ανατριχιαστικές σκηνές της ταινίας, ο Jack μπαίνει στο δωμάτιο 237 και βρίσκει μια ελκυστική γυμνή παρουσία. Δε διστάζει ούτε στιγμή και αφήνεται στα χέρια της. Μόνο που όταν κοιτάζει στον καθρέφτη, στην αγκαλιά του κρατεί ένα πτώμα που βρίσκεται ήδη σε σήψη. Ο Jack έχει αδυναμίες.
Το κτήριο το γνωρίζει και τον χλευάζει. Οι αδυναμίες του τον κάνουν ευάλωτο, τον στοιχειώνουν μέσα σ' ένα ξενοδοχείο που κατειλημμένο από αιματοβαμμένα φαντάσματα του παρελθόντος, τον καθοδηγεί, εγκρίνει και κατακρίνει τα βήματα και τις πράξεις του.
Το κτήριο το γνωρίζει και τον χλευάζει. Οι αδυναμίες του τον κάνουν ευάλωτο, τον στοιχειώνουν μέσα σ' ένα ξενοδοχείο που κατειλημμένο από αιματοβαμμένα φαντάσματα του παρελθόντος, τον καθοδηγεί, εγκρίνει και κατακρίνει τα βήματα και τις πράξεις του.
Η ιστορία στηρίζεται πάνω σε δύο διαφορετικές διαστάσεις μιας πραγματικότητας: εκείνης που είναι ορατή με γυμνό μάτι κι εκείνης που ναι μεν μπορεί να είναι αόρατη, όμως δίνει το στίγμα της ύπαρξής της μέσω λεπτομερειών. Μικρών λεπτομερειών που ο θεατής πρέπει να προσέξει. Πρέπει, γιατί αλλιώς μένει να κοιτάζει απορημένος την φωτογραφία στη σκηνή λήξης, σε μια ταινία που θα του θυμίζει έναν εφιάλτη που τον τρόμαξε, αλλά που ποτέ δεν κατάλαβε, που ποτέ δεν άγγιξε.
Ο κεντρικός άξονας της ταινίας φαντάζει πως είναι η απομόνωση. Μέσω αυτής ένα κοινωνικό ον όπως ο άνθρωπος δύναται να οδηγηθεί σταδιακά στην παράνοια. Στην πραγματικότητα όμως, δεν είναι αυτός ο κεντρικός άξονας αλλά, ένα μόνο τμήμα του. Το άλλο μέρος του βρίσκεται καλά κρυμμένο ανάμεσα σε ποικίλους συμβολισμούς που εμείς καλούμαστε να αποκωδικοποιήσουμε. Ο Kubrick αφήνει τα κομμάτια του παζλ ένα προς ένα να πέσουν στο πάτωμα και ζητά από εμάς, να τα βάλουμε σε τάξη ώστε να λύσουμε το μυστήριο. Μόνο έτσι θα έρθει η λύτρωση.
Η τρέλα δεν είναι εύκολο πράγμα να διαχειριστεί. Η χαλιναγώγησή της είναι δύσκολη και μπορεί εύκολα από τρομακτική, να μετατραπεί σε γραφική, σε κάτι που θα ήθελε αλλά δεν μπορεί. Ο Nicholson όμως μπορεί, και το κάνει· φρενάρει όσο κανείς και δημιουργεί μια σχιζοφρενή καρικατούρα, η πρόσοψη της οποίας, τρομοκρατεί και φλερτάρει έντονα με το καλτ, αρκετό ώστε να γεμίσει τα όνειρα των θεατών απόκοσμες βερσιόν ενός διαταραγμένου ψυχικά κόσμου, όπου το τοπίο θα κοσμεί, το αρρωστημένο του πρόσωπο και η πόρτα. Η κατακρεουργημένη απ' το τσεκούρι πόρτα. Και η φωνή που βγαίνει από μέσα της. Από μέσα του. Μας στοιχειώνει ο μπάσταρδος. Και όπου μπάσταρδος, βάλτε αστερίσκο (*) και συμπληρώστε το κενό μόνοι σας.
Βαθμολογία: ******** (8/10)
Υ.Γ. Σήμερα στις 22.45, στο Star.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου