Απ' του σκότους τη χώρα
στου φωτός την πόλη
και πάλι τούμπαλιν·
τίποτα δεν έχει αλλάξει στις δεκατρείς
ο ήλιος και το φεγγάρι, η μέρα και η νύχτα
πέφτουν ακόμα
όπως το βλέμμα αυτής που με βαραίνει ατέρμονα
με κυνηγά αμήχανα
Η λήθη έληξε, ανάγκη για φρεσκάρισμα δε βρίσκω
οι ρόλοι ίδιοι
οι στάσεις διαφέρουν
νερό, ρεύμα, κοινόχρηστα, νοίκι
κατεβείτε στη μισθοδοσία παρακαλώ·
Πρόκληση να αντέξεις την σύγκριση
πνίγηκα για μια κιλοβατώρα παραπάνω,
το φαντάζεσαι;
Κι ενδιάμεσα περνούν θάνατοι και επιστροφές
Αυτοί που λείπουν κι αυτοί που ξαφνικά
εμφανίζονται μπρος σου
την ώρα που γελάς με το ίδιο αστείο
την ώρα που κλαις
την ώρα που θυμάσαι
την ώρα που αρχίζεις να ξεχνάς
την ώρα που μετράς κεφάλια βγάζοντας σερβίτσια απ' το ντουλάπι
13/06/2011 (ειδικά αφιερωμένο)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου