Scent of a Woman

Ούτε για όλα τα φτωχά μου τα λόγια

Αν ο Μάρκεζ τους έβαλε πάνω-κάτω να πηγαινοέρχονται στον ποταμό Μελό με δικό τους καράβι ως το επέκεινα

κι εγώ δεν έχω όχι μόνο σκαφίδι, αλλ' ούτε ρινίδι ρομαντισμού να αντιπαραβάλλω στο ευπώλητο του φανταστικού τους

τότε βρες το λάθος

που κάνει τον βαρκάρη επανεκδόσιμο και τον ταξιδευτή λεξιπένη

ξέμπαρκο και τραγικό

σχεδόν λαθρεπιβάτη

αφού για να εξιλεωθώ για τα συγγραφικά μου κρίματα

πήγα να τινάξω ολόκληρο το ταξίδι μου στον αέρα

μετά από μια έκλαμψη χαζομάρας, χάρισα την ίδια την κατάσταση επιβίβασής μου

κι έπειτα ζητιάνευα στην προβλήτα ψίχουλα αντιξοότητας

και ήτανε κουβαρντάδες όλοι τους

απ' τους φιλάνθρωπους, ψάρεψα πέντε-έξι κλωτσιές

ενώ απ' τους πιο κυνικούς, ψώνισα δυο κιλά υστεροαφάνειας, καμιά εκατοστή γραμμάρια ζόρια και έναν ατόφιο χλευασμό

όλα σε πακέτο αυταπάτης

ότι και καλά "ανύψωση μέσω εξαχρείωσης"
πλασίμπο μαζοχισμός ήταν

που ήταν και το πιο δυσζύγιστο κομμάτι της συναλλαγής

το πιο δυσεκτίμητο

αφού ήταν έλαχιστα τα μίλιγκραμ, το τίμημα όμως ανυπολόγιστο

με τα πολλά όμως τρύπωσα

βολεύτηκα σε μια γωνία, πάνω στο στριφνό καουτσούκ που δεν πλάθεται ούτε ακόμα κι από την ακαμψία των ονείρων μου

κοιμήθηκα εκεί που το μάργος ταξιδεύει πρώτη θέση

ε και σιγά τι έγινε;

το πολύ-πολύ να 'ρθω να σε συναντήσω με κύρτωση, με ψύξη

τι σε νοιάζει;

τάνγκο χορεύουμε, όχι τζάιβ

η λόρδωση είναι προσόν κι όχι ελάττωμα σακάτη, ας χορέψουμε όπως είμαστε

δεν στο λέω για να λυπηθείς τον ανάπηρο

όπως στην ταινία με τον Αλ Πατσίνο ξέρω γω

όχι αν είναι έτσι ας μην χορέψουμε

ας μην χορέψουμε δηλαδή γι' αυτό

Αλλ' ούτε για όλα αυτά που κάποτε περάσαμε μαζί

ούτε για κείνα που δεν προλάβαμε να κάνουμε

για κείνο το μακρινό μ' ωτοστόπ ταξίδι ως το Κοτινιάκ

ουάν γουέι

μια στο καρφί και μια στο πέταλο

ρε ούτε για όλα του κόσμου τα κονιάκ μη λυγίσεις
μη χορέψεις μαζί μου γι' αυτά, αλλ' ούτε για όλου του κόσμου τα λεφτά

μη δεχτείς, γιατί τότε δε δέχομαι εγώ

ούτε στα φανερά, ούτε στα κλεφτά

μα είμαι σίγουρος ότι δεν θα δεχτείς να χορέψεις μαζί μου γι' αυτά, αν δεχτείς,

μην παίρνεις το “αν” ως μόριο ανασφάλειας

είμαι σίγουρος ότι θα δεχτείς

κι αν δεν δεχτείς γιατί δεν πείστηκες ακόμη δεν πειράζει, άσε με να 'μαι τρελός και να φαντασιώνομαι ό,τι θέλω ότι θα δεχτείς

και να λέω αρλούμπες

και να κάνω κωλοτούμπες κυριολεκτικές όμως κι αυτές δεν μετράνε τόσο, νομίζω,

νομίζω το βρήκα

σου βρήκα προσφορά που δεν μπορείς ν' αρνηθείς

προσφορά σχεδόν μαφιόζικα πεισενδόσιμη:

χόρεψε μαζί μου για να σ' απογοητεύσω

για να σε απογοητεύω

Άσε με να σε απογοητεύσω!

αφού είναι πια δεδομένο, ας το εμπεδώσουμε για να τελειώνουμε

έλα να σε απογοητεύσω

κι επειδή είναι μεγάλη η απόσταση μέχρι την απογοήτευση

έλα να την διαβούμε μαζί,

έλα σε προκαλώ βρες με ανεπαρκή

χορευτικά, ερωτικά

αντισυμβατικά

αλλά βρες με κάπου γαμώ

τον αντισυμβατισμό μου γαμώ

τον αντιεντυπωσιασμό μου,

άλλοι χτίζουν υστεροφημίες με “άσε με να σε εντυπωσιάσω”

ενώ εγώ ο δύσμοιρος, ωχριώ μπρος σου

και φενακίζω δίχως προηγούμενο.

Έτσι αντιφατικά θα βγει αρκεί να μην μ' αρνηθείς

κι άσε όλα τα υπόλοιπα πάνω μου

άσε μου δηλαδή στο κηνύγι το πάνω χέρι

και σ' αφήνω το καρπούζι σ' όλα τα υπόλοιπα, το μαχαίρι

ας συμφωνήσουμε έτσι αρχικά

ας το παίξουμε αρχετυπικά

ας φορέσουμε για μια τελευταία φορά τις έμφυλες μάσκες μας αν είναι να μην ξαναχωριστούμε ύστερα,

γιατί,

γιατί δεν θα.

Θα σ' αναζητήσω να 'σαι σίγουρη

το λέω και ανατριχιάζω

βουρκώνω μες στο γραφείο της αδιακόρευτης εργοδότριας, της “φίλης” βουρκώνω και η άλλη με κερνάει τοστ

τοστ-ζαμπόν και με χτυπά συμπονετικά στην πλάτη

μετά μου λέει παίζω τίτσου

ψάχνει να με βρει

μα δε με νοιάζει, ένα με νοιάζει, το

γιατίσουπαναταφήσουμεγιαρχέςνοέμβρη,

κι εγώ απαρχές σε ψάχνω του Οκτώβρη;

πού να σε βρω, πού να σε αναζητήσω;

στο 'πα πριν δέκα μήνες, στο 'πα πριν έξι, στο λέω και τώρα

ρητά

μπορώ να κάνω τα πάντα

για σένα

αντίσκηνα να ανασύρω απ' της Σαμοθράκης τον πυθμένα

εγώ ο υπέρμαχος της αντιδερματοστιξίας να βαρέσω τ' όνομά σου χένα

την ίσως πιο εκτυφλωτική περίπτωση ντίβας των τελευταίων χρόνων, τη Χάννα

ακατάσχετο σκαθάρι απ' τα λίγα

για σένα την αφήνω

κι αυτό είναι το ζητούμενο

δεν θέλω καμίαν άλλη (είσαι υπέροχη ακόμα και καλυμμένη με αιθάλη)

δεν θέλω να σε ξεπεράσω και πώς να σε ξεπεράσω;

Και ωρίμασαν μαλάκα μου οι συνθήκες

κι ακόμα, ακόμα το ίδιο λέω

που σημαίνει -ετοιμάσου-

που από δω και πέρα

κάθε χορός που χορεύω με σένα ή άλλη αδιάφορο

κάθε γαμήσι που συμμετέχω με σένα ή άλλη αδιάφορο

κάθε μέθη

κάθε μέθεξη που περιέρχομαι μαζί σου, με άλλη, με άλλες

κάργα αδιάφορο ρε

σου ανήκουν, όλα σ' ανήκουν

μέρα ή νύχτα·

στον δρόμο ή στην πίστα·

με δόντια ή με νύχια·

μπορώ να συνεχίσω την αποσπασματική αυτή διαζευκτική λίστα

δεν θα το κάνω

ή μάλλον θα το κάνω

εκτός αν μου ορκιστείς στα μάτια σου τα σχιστά

ότι μ' έχει πλήρως και ανεπιστρέπτως ξεπεράσει

μαδεμέχεις ομολόγα το

και θα ομολογήσω κι εγώ ότι σ' αυτό το σημείο

φέρομαι τόσο απερίσκεπτος που μπορεί να το πληρώσω

κι αν βρήκες πρόσχημα κι όχημα, μόλις για να ξεφύγεις,

αν δεν αντέχεις αυτή την ανεκλάλητη αβασταγιά να σε κατακτήσω

μου είναι αδιάφορο,

καθώς το μόνο στην παρούσα που μ' ενδιαφέρει, αν μ' ενδιαφέρει κάτι

αν με ενδιαφέρει λέει, με καίει όχι με ενδιαφέρει απλά

το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να

χορέψουμε

παλιόφιλε ασιάτη, θυμάσαι;

σαφώς και θυμάσαι

έλα να προσποιηθούμε ότι το τραγούδι αυτό ποτέ δεν τελειώνει

όπως και το σεξ που θα ακολουθήσει, αν ακολουθήσει, γιατί να μην ακολουθήσει;

ας ακολουθήσει

δεν το 'χα αλήθεια προγραμματίσει,

τελείως συνειρμικά κατέφθασε -κοίτα να δεις-

προσποιήθηκες άραγε ότι είχες τελειώσει ενώ δεν είχες όσο μαζί ήμασταν;

νομίζω πως όχι, ήσουν τίμια, δεν ήσουν πεζή, πάντα καβάλα

κι ας γίνομαι χυδαίος, άραγε γίνομαι; δεν ξέρω

ένα ξέρω,

πως σημασία δεν έχει τι απάντηση θα δώσεις

αν δώσεις

αφού αν στο σεξ η αντιληπτητικότητα μειώνεται όσο η δράση κορυφώνεται

αυτά δεν ισχύουν στον χορό

κι εγώ γι' αυτό νοιάζομαι πρωτίστως στο διαμήνυσα

στον χορό ξέρεις, αν κουβαλάς ένα άδειο σακί ή εσένα αναμμένο, το ξέρεις,

γι' αυτό ας μην προσποιηθούμε εδώ,

έλα να χορέψεις μαζί μου

και μην σταματήσεις στην τάντα συνέχισε,

οπισθοδρόμησε

ξεκίνα να κατεβαίνεις την ερμού

ας την κάνουμε ενθερμού

σιθρού ας κόψουμε την πειραιώς στη μέση με το

έκδηλο πάθος μας πουθάναι έκδηλο εδώ δεν κάνω εκπτώσεις κι

ας μην σταματήσουμε ποτέ και πουθενά

ας ουριοδρομήσουμε μέχρι αύριο

ας ουριοαυριοδρομήσουμε.

Δεν καταλαβαίνεις τι σου λέω ε;

ή

μόνο εγώ είμαι αυτός που δεν καταλαβαίνει;

το νόημα και το πάθος και το αύριο και όλα επικεντρώνονται σε μια κουβέντα

“ας μην πάμε σπίτι σήμερα”

Ρε ας μην πηγαίναμε σπίτι και τότε. Γιατί έφυγα;

Για να μην με δεις πιο κλαμένο απ' ότι ήσουν εσύ;

για να πάρω το κλάμα μου το αίμα μου πίσω, για να κλάψω ύστερα από χαρά;

από παραφορά;

ας άκουγα τη Βίβιαν που μου 'λεγε γύρνα

ας άκουγα κάποιον μια φορά

στρατό πήγα και διαταγές να υπακούω δεν έμαθα

τρέμει το χέρι μου κάθε φορά που λέω να σου γράψω γράμμα

άλλωστε το ξέρεις, δεν γράφω, ψευδογράφω, θάναι το παιχνίδι θάναι χαμένο αν γράψω

αν σου στείλω

το γράμμα δεν θα αντέξει καταμεσής του τρικύματου πελάγους

και δεν έχω ρε πούστη μου κυματοθραύστη να το συνοδεύσει, έτσι για να 'μαστε σίγουροι,

το μόνο σίγουρο δηλαδή, είν' ότι η θάλασσα έχει, θα αποδεχτεί κιματοθραύστης

θα το θρυματοποιήσει, θα το κιματοποιήσει, θα το κάνει κιμά

τι να διαβάσεις μετά;

γι' αυτό σου λέω, άστο καλλίτερα, δεν το ρισκάρω, δεν σου γράφω,

το απολωλός γράμμα θα 'ναι άλλη μια εκνευριστική απόδειξη της ματαιότητας που φερετζίζει την συνύπαρξή μας

Κατάντησε πια ένα ειδύλλιο ελέους

θυμάσαι που χόρευες μαζί μου κάτω απ' τους πολυελαίους, δεν έψαχνα ρίμα βγήκε αβίαστα

του σπιτιού μου, πιο όμορφη από ποτέ,

πιο κίτρινη από ποτέ

πιο χλωμή κι από ασιάτη

δε βγαίνει αποκεί, αλλά για οικονομία της ποίησης ας είναι

η μόνη οικονομία που πια δέχομαι

χόρεψε μαζί μου παλιόφιλε ασιάτη

τίποτ' άλλο δεν θα μετράει όταν χορεύουμε

πού θα 'μαστε, πώς θα χορεύεις, τι θα φοράς

ρε -κι εδώ νομίζω τελειώνω-

είτε φοράς κουρέλια είτε είσαι ντυμένη στην εντέλεια

είτε λικνίζεσαι ενδοτικά μ' ανοιχτά τα σκέλη είτε μου ξεφεύγεις μαριόλικα σαν χέλι

είτε χορεύεις ξυπόλητα είτε με παπούτσια παιδικά-αυτοκόλλητα,

τελικά ίσως να μην έχει καμιά απολύτως σημασία αν δεν το νιώθουμε

και έξαλλα να χοροπηδούμε ν' αρχίσουμε

τα ξεβίδωτα κορμιά μας γύρω-γύρω να τινάζουμε, να συστρέφουμε τα μέλη

να ρίχνουμε προς τα πίσω το κεφάλι

ακόμα και να ενορχηστρώσουμε μια εντυπωσιακή μα προσποιητή κραιπάλη

(εκ του καρά+πάλλω)

να κραυγάζουμε, να στενάζουμε, να ξεγεννάμε το νέο ευατό μας

κι όλα αυτά να γίνουν

άμα είναι αποτέλεσμα γοερής υπερβολής

τότε άστο, ας τύχει αυτός ο χορός αναβολής

κι όπως ο τομ γουέιτς, περίμενε,

περίμενε τηλεφώνημά μου πια μετά από χρόνια

τίποτα δεν τελειώνει άδοξα

ας το πιάσουμε τότε από κει που τ' αφήσαμε

απ' την ποίηση, τα τριαντάφυλλα, την πρόζα

από μια βροχερή πόζα

που παγωμένη έμεινε, όλα θα 'ναι όπως τώρα

εκτός από τον ασίγαστο, ανώριμο που ήρθε κι ωρίμασε πόθο,

που υποθήκη θα 'ναι της γλυκιάς μας εκεχειρίας

της παντοτινής παραίτησης απ' οτιδήποτε χθόνιο

κι ας αποδειχθεί και δυστυχία κι ας αποδειχθεί και μαρτύριο σισύφειο

στ' αρχίδια μου Νεφέλη μαζί σου αν είμαι

(κι είν' η συνειδητοποίηση η πρωθύστερη ότι το όνομα κάποιας εμφιλοχωρεί επιτέλους μέσα σε ένα ποίημα)

Σύμη, 13 Οκτ 2014, γραμμένο στο Τσα-τί

(αν αφηνόμουν σε έκσταση τώρα, αλλά θα 'γραφα)