στο μεταίχμιο

Ντάξει, αν νομίζετε ότι θα κάτσω να κλαφτώ τώρα για τη μίζερη ζωή μου και για όλα αυτά που μου συνέβησαν απ' τη στιγμή που απολύθηκα απ' τον στρατό, δηλαδή τίποτα, δηλαδή μια απόλυτη και αναμφίλεκτη μηδαμινότητα, είστε γελασμένοι για τα καλά, δεν ξέρετε τι σας γίνετε και καλά θα κάνετε να το πάρετε απόφαση, ότι στριπτίζ και τα ρέστα εγώ δεν κάνω, αφού είναι μάταιο, αφού το ξεγύμνωμα είναι πετυχημένο, όταν τηρούνται κάποια αξέντυτα προαπαιτούμενα, όταν ο στριπτιζέζ, δηλαδή εγώ, δεν τα έχει πετάξει ήδη όλα έξω, γιατί άμα έχει ήδη λάβει χώρα η ακατάσχετη φυλλοροή, η λογορραγία, τότε αφήστε, τότε έχει πέσει και η αυλαία, έχει διακοπεί και η παρέλαση, ειν' ο Βασιλιάς γυμνός κι όχι η φορεσιά του αόρατη.

Χθες ζήτησα απ' τον Στέφανο να μου βιβλιοδέσει τον Τροπικό του Αιγόκερω, όπως είχε κάνει και με τον Τροπικό του Καρκίνου. Του παίρνει καμιά βδομάδα, αφού το κάνει ερασιτεχνικά, αλλά το 'χει. Είμαι κι εγώ τσαπατσούλης με τα βιβλία, διαβάζω κι όπου βρεθώ, προχτές κόντεψα να χάσω μια σελίδα απ' τους Δαιμονισμένους στο μετρό. Με τη δε Παναγιώτα σπάστηκα, όταν μου 'πε ότι δεν μου ξαναδανίζει βιβλίο, γιατί τον Δρόμο του Κέρουακ της το επέστρεψα πουτάνα. Τη συγχώρεσα γι' αυτόν τον χαραχτηρισμό. Είναι κι αυτή ευαίσθητη, ήμουν πραγματικά ένοχος κι εγώ και το χειρότερο ήταν, ότι σα μικρό παιδί, δεν τόλμησα να της το δώσω ο ίδιος, την απέφυγα και άφησα τον γκόμενό της να βγάλει το φίδι απ' την τρύπα, οπότε αφού ερημοδίκησα, καλά έκανε και με καταδίκασε κι αυτή σε δανειακή ανυποληψία.

Πριν από λίγο, λογόφερα με τους δικούς μου. Και το χειρότερο, πως ήταν για τα λεφτά, λες και δεν ξέρουνε πόσο εύθικτος είμαι, πόσο δεν θέλω να γίνομαι βάρος, πόσο άσχημα νιώθω, όταν νιώθω ότι παρασιτώ, ότι ζω σαν ξενιστής μέσα στα επωαστήρια αυτών που με συντηρούν, ότι αμφιρρεπώ κι ανισορροπώ ανάμεσα στην καλοσύνη των ξένων και το αφιλόξενο μεταφοιτητικό περιβάλλον. Τελευταία, ζω σα νομάς. Περιφέρομαι από σπίτι σε σπίτι, τρέφομαι αποκλειστικά με μακαρόνια και μάλιστα με μακαρόνια που δεν είναι καν αγορασμένα από μένα, χρωστάω κεράσματα παντού, ανέχομαι όλους του κάλπηδες του κόσμου, φλερτάρω βεβιασμένα, τρέχω για συνεντεύξεις, πίνω μπίρες στ' όρθιο, γράφω λειψές αράδες για να τις αφιερώσω σε κάποια, μα δεν βρίσκω καμία, αφού άπαξ κι έχασα εκείνη, νέκρωσα μέσα μου και ούτε όλο τ' αλκοόλ του κόσμου δεν είναι ικανό να με επαναφέρει, να με αναστήσει, να με κάνει συναισθηματικό, εγκάρδιο, να μου δώσει καρδιά, να με αποκτηνοποιήσει. Να μου μεταμοσχεύσει έστω την καρδιά του κτήνους.

Αύριο λέω να φύγω, να επιστρέψω στο Αίγιο. Να δείξω στους γονείς μου, ότι δεν τους έχω ανάγκη. Να τους κάνω λίγο μούτρα κι έπειτα να τα ξεχάσουμε όλα. Αλλά και πάλι δεν ξέρω. Προς το παρόν, κάθομαι με τη Θένια και πίνουμε εναλλάξ κονιάκ από το στόμιο ενός φλασκιού που ζήτημα αν το 'χω πλύνει εδώ και ένα χρόνο. Δεν πειράζει. Αν είναι να πάμε από κάτι, ας πάμε απ' αυτή την σκυταλοδρομία σίελου και μικροβίων. Απ' αυτή τη γλυκιά αρρώστια.