Λοιπόν στέκεται όρθια κόντρα στο ταμείο με ποδιά και σπάτουλα,
Σερβίροντας χθεσινές παραγγελίες, εισιτήρια στους εργένηδες
Είναι και φαίνεται μια κινούμενη πρόκληση, απ' τη μύτη ως τα πόδια
Εντάξει, μία ακόμη πρόσκληση για να γίνεις πάλι χάλια
Κι εσύ νιώθεις σαν τον Κάγκνεϊ μπροστά στη Ρίτα Χέιγουρθ
Στην μπάρα ενός μπαρ απ' αυτά της Δυσμικής Λεωφόρου
Κι αναρωτιέσαι αν είναι μοναχική, εξωστρεφής ή απλώς ελεύθερη
Κάνε υπομονή, κάνε καρτέρι και θα δεις
Σου λέει "πώς τα θέλτε, μελάτα ή χτυπημένα;",
Και απαντάς "ό,τι να 'ναι, όπως να 'ναι", πρόσεχε μην παίζεις
Μ' έναν τύπο με βαλίτσα κι ένα 'σιτήριο για πέρα από 'δω
Είσαι βλέπεις σ' έναν βρομοσταθμό και φοράς παλιοπάπουτσα
Στα χέρια σου δηλαδή, τίποτα περισσότερο, από 'να εισιτήριο που γράφει πάνω "χάλια"
Και χωρίς να παίρνεις τα μάτια σου από πάνω της, παραγγέλνεις μια ακόμη καφεδιά,
Κι αυτή έχει έναν τρόπο να σου γεμίζει το φλιτζάνι, γελώντας στους πελάτες με χείλη από μερτζάνι,
"Μπάστα, μπάστα, κύριε Κώστα, φτάνει για Τζέρσεϊ και τα ρέστα
Πίσω έχω μόνο αφήσει συντρίμμια και το ράκος ενός άντρα
Και τ' όνειρο που κυνηγούσα και μια μάχη με τ' αλκοόλ
δηλαδή μια ανοιχτή πρόσκληση για να ξαναγίνω πάλι χάλια"
Αλλ' αυτή είχε κάποτε απάχη και ένα λαμπερό γιωτάχι
Και λεφτά στη τράπεζα και όλα κι ακριβά γούστα
Ώσπου την άφησε αυτός για μια κοσμικιά, εξάλλου δεν την αγαπούσε εκτός μες στο σκοτάδι
Κι ήτανε ολοένα μεθυσμένος και ποτέ δεν της είπε, ότι νοιάζεται
Οπότε της πήρε και τα λεφτά και τα κλειδιά του αμαξιού και τα παπούτσια της
Και την άφησε στα μαύρα της τα χάλια
Επειδ' υπάρχει σταθμός τρένων που σε πάει το λεωφορείο αποδώ, Καλησπέρα
Μπορείς να έχεις τη θέση μου, εγώ θα κάτσω τελικά για λίγο εδώ,
Βρες μου ένα δωμάτιο στο μοτέλ, το βενζινάδικο από κάτω θα με πάρει,
Και θα μπορώ να τρώω τσάμπα κάθε βράδυ, τι διάολο έχω να χάσω;
Έχω μια τρελή διαίσθηση, να φύγω ή να μείνω;, τώρα πρέπει να διαλέξω,
Ε λοιπόν, θ' αποδεχτώ την πρόσκλησή σου να γίνουμε παρέα χάλια
(καλοδεχούμενες οι προτάσεις για βελτίωση)
(https://www.youtube.com/watch?v=Yy-pvOoJDt0)
Σερβίροντας χθεσινές παραγγελίες, εισιτήρια στους εργένηδες
Είναι και φαίνεται μια κινούμενη πρόκληση, απ' τη μύτη ως τα πόδια
Εντάξει, μία ακόμη πρόσκληση για να γίνεις πάλι χάλια
Κι εσύ νιώθεις σαν τον Κάγκνεϊ μπροστά στη Ρίτα Χέιγουρθ
Στην μπάρα ενός μπαρ απ' αυτά της Δυσμικής Λεωφόρου
Κι αναρωτιέσαι αν είναι μοναχική, εξωστρεφής ή απλώς ελεύθερη
Κάνε υπομονή, κάνε καρτέρι και θα δεις
Σου λέει "πώς τα θέλτε, μελάτα ή χτυπημένα;",
Και απαντάς "ό,τι να 'ναι, όπως να 'ναι", πρόσεχε μην παίζεις
Μ' έναν τύπο με βαλίτσα κι ένα 'σιτήριο για πέρα από 'δω
Είσαι βλέπεις σ' έναν βρομοσταθμό και φοράς παλιοπάπουτσα
Στα χέρια σου δηλαδή, τίποτα περισσότερο, από 'να εισιτήριο που γράφει πάνω "χάλια"
Και χωρίς να παίρνεις τα μάτια σου από πάνω της, παραγγέλνεις μια ακόμη καφεδιά,
Κι αυτή έχει έναν τρόπο να σου γεμίζει το φλιτζάνι, γελώντας στους πελάτες με χείλη από μερτζάνι,
"Μπάστα, μπάστα, κύριε Κώστα, φτάνει για Τζέρσεϊ και τα ρέστα
Πίσω έχω μόνο αφήσει συντρίμμια και το ράκος ενός άντρα
Και τ' όνειρο που κυνηγούσα και μια μάχη με τ' αλκοόλ
δηλαδή μια ανοιχτή πρόσκληση για να ξαναγίνω πάλι χάλια"
Αλλ' αυτή είχε κάποτε απάχη και ένα λαμπερό γιωτάχι
Και λεφτά στη τράπεζα και όλα κι ακριβά γούστα
Ώσπου την άφησε αυτός για μια κοσμικιά, εξάλλου δεν την αγαπούσε εκτός μες στο σκοτάδι
Κι ήτανε ολοένα μεθυσμένος και ποτέ δεν της είπε, ότι νοιάζεται
Οπότε της πήρε και τα λεφτά και τα κλειδιά του αμαξιού και τα παπούτσια της
Και την άφησε στα μαύρα της τα χάλια
Επειδ' υπάρχει σταθμός τρένων που σε πάει το λεωφορείο αποδώ, Καλησπέρα
Μπορείς να έχεις τη θέση μου, εγώ θα κάτσω τελικά για λίγο εδώ,
Βρες μου ένα δωμάτιο στο μοτέλ, το βενζινάδικο από κάτω θα με πάρει,
Και θα μπορώ να τρώω τσάμπα κάθε βράδυ, τι διάολο έχω να χάσω;
Έχω μια τρελή διαίσθηση, να φύγω ή να μείνω;, τώρα πρέπει να διαλέξω,
Ε λοιπόν, θ' αποδεχτώ την πρόσκλησή σου να γίνουμε παρέα χάλια
(καλοδεχούμενες οι προτάσεις για βελτίωση)
(https://www.youtube.com/watch?v=Yy-pvOoJDt0)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου