Πέντε-έξι εσώρουχα (πάει περίπου ένα για δυο ημέρες), 4 ζευγάρια κάλτσες (γύρνα το μέσα-έξω αν πολυβρομίσουν, σιγά όλοι μου γίνατε τώρα παστρικοί και κομιλφώ), 4 μπλουζάκια καθαρά (δεν θα φτάνουν με 30 βαθμούς και πάνω, κάντα 5), 1 πουκάμισο (σκουρόχρωμο, εκείνο το μπλε καρό, να μην φαίνεται κι ο ιδρώτας), 1 σορτς και 1 τζιν διπλωμένο ως τα γόνατα που γίνεται μακρύ κιόλας (αν λάχει), ένα μαγιό (καλά αν δεν πάρεις μαγιό μην φύγεις καθόλου), παπούτσια (αυστηρά ένα ζευγάρι, ναι, πάρε και τα μοκασίνια μην τύχει καμιά δεξίωση και σε παρεξηγήσουν ξέρω 'γω), μια πετσέτα, καμιά ντουζίνα προφυλακτικά (δεν θα χρειαστούν όλα, αλλά δεν ζυγίζουν τίποτα, άσε που δεν ξέρεις τι θα προκύψει, μην τύχει τώρα τίποτα και μείνεις με το πουλί στο χέρι), εκτυπωμένοι χάρτες και εισιτήρια, πορτοφόλια, μαλακίες, χαρτομάντιλα και τα λοιπά, καμιά κονσέρβα ίσως, 1-2 βιβλία το πολύ και θα δω μήπως τελικά πακετάρω εκείνα τα φτηνιάρικα από τις εφημερίδες και καταφέρω κι ένα επιπλέον, είναι ελαφρύτερα βλέπεις (είδες τελικά που κάπου χρησιμεύουν κι αυτά), ένα παλιοζευγάρι γυαλιά, ε, τι άλλο, φλασκί, όχι, δεν θα περάσει στον έλεγχο, α ναι, ντάξει σιγά μην το ξέχναγα, καπέλο. Ίσως έναν υπνόσακο, ίσως μια ζακέτα μην χρειαστεί για τις νύχτες που ίσως κοιμηθώ στην ύπαιθρο. Αυτά, φτάνουν. Πρέπει να είναι ήδη κανά εφτάρι κιλά μαζί με το μπάκπακ και όλο και κάτι θα προκύψει που δεν το 'χει κατεβάσει η γκλάβα μου ως ώρας.
Σουβενίρ μην περιμένετε. Σιγά μην σας φέρω και σουβενίρ. Εξηγήστε τα εσείς μετά στη Ράιανερ για το υπέρβαρο, είναι ρομπότ αυτοί εκεί, δεν κάνουν σκόντο. Άμα τη δω Βάρναλης όμως θα σας γράψω τίποτα απ' τις Αντίμπες κι αν πάει καλά, θα το καθιερώσω το επιστολογραφικό και θα σας φέρω τις ανταποκρίσεις μου στην επιστροφή ως ιδιόχειρα καρτποστάλ. Μπορεί να ταχυδρομήσω κιόλας κανένα αν μου κάνει κέφι, θα δούμε. Προς το παρόν αν και είναι νωρίς το ξέρω, αισθάνομαι εκείνη την άγρια χαρά της αναμονής να διαπερνάει το κορμί μου και τη καρδιά μου να πεταρίζει, συμπτώματα που είναι σίγουρα προϊόντα της πιο αρχέγονης καύλας και κάθομαι και σκέφτομαι όλα αυτά που μπορεί να μου τύχουν και βάζω τον εαυτό μου στη θέση του Σαλ και του Ντιν, και ναι το πιστεύω, προαλείφομαι για αντάξιος ταξιδιώτης. Και δε λέω ότι αυτοί είναι ξέρω 'γω το πρότυπο του σύμπαντος και τέτοια, ούτε ότι πρέπει να γίνουμε όλοι μπιτ και αντιυλιστικοί ούτε φυσικά σαν τα μούτρα μου τα χαμένα. Απλά έχει γούστο κάποιες φορές να ταξιδεύεις έτσι. Με οικονομικά που δεν μας μάθαν ποτέ και μαθηματικά που μας δίδαξαν απέξω-απέξω. Με αντιοικονομικά δηλαδή που η ευημερία επιτυγχάνεται όχι με ξόδεμα, αλλά με λιτότητα και μετακίνηση μέσω ωτοστόπ, διανυκτερεύσεις σε τσάμπα καναπέδες και φαγητό μαγειρεμένο σε φιλικές κουζίνες. Έτσι όμως μειώνεις το αεπ ηλίθιε και ρίχνεις την οικονομία έξω! Το ξέρω, δεν είμαι καλός εκπρόσωπος της Ελλάδας στο εξωτερικό, καθόλου καλός πρεσβευτής της διαπραγμάτευσης αυτή τη στιγμή. Και δεν τους πληρώνουμε τις δόσεις δηλαδή και δεν καταναλώνουμε στις εξοχές τους. Το Γκρέξιτ να ξέρετε, έρχεται από τη Γαλλία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου