Méliès

Κι εντωμεταξύ είχα γνωρίσει στον στρατό έναν που κρατούσε από Θεσσαλονίκη (και λίγο από Σέρρες) και κει που αράζαμε και μετράγαμε τη σίκαλη και του 'λεγα ειρήσθω εν παρόδω για Βαρκελώνη και τα ρέστα μου πετάει ξαφνικά ότι ρε συ, έχω αδερφή Φαίη στη Βαρκελώνη, τριαντάρα όμως, ε και τι να 'κανω, σόρι δηλαδή, εμένα μου μπήκε. Και λέω ρε λες νάναι αυτή και να 'κρυβε χρόνια, κουλ κατά τ' άλλα, δε θα πείραζε κάτι το τόσο λίγο παραπλανητικό, αλλά έπειτα αποκάλυψε και τη δουλειά της και βεβαιώθηκα πως δεν, γιατί η λεγάμενη ήτανε γιατρίνα, ε και λέω χρόνια μπορεί να 'κρυβε, αλλά και ειδικότητα, αυτό πάει πολύ, δεν σ' είχα Φαίη και για τόσο μυστικοπαθή και επιπλέον τι διάολο, κοτζάμ μύτη, θα σ' είχα μυριστεί. Αλλά και πάλι, πότε μπορεί κανείς να 'ναι τελείως σίγουρος; Γιατί ήμουνα που λες την προηγούμενη βδομάδα Αθήνα, και μετά το Adobe, δεν είχαμε πιει αρκετά ώστε να γυρίσουμε αμέσως σπίτι και το μετρό έκλεινε σε τουλάχιστον μισή ώρα, καλά τρελή είσαι Χρυσάνθη, σιγά μην πάμε σπίτι αποτώρα, κανά δυο μπίρες τις πίνω άνετα σε τόση ώρα, στο όρθιο εμ τι, ε και αφού την έριξα, πιάσαμε να κατεβαίνουμε την πλακόστρωτη Ερμού μετά την Ασωμάτων. Κι όπως περνούσαμε έξω απ' το νεοκλασσικό των αρχαιολόγων κάναμε στάση, γιατ' είδαμε κόσμο, πάρτι φαινόταν, ε και χαζοί ήμασταν να μην μπαίναμε μέσα; Γνωστοί παντού, παλιοαριστερίστικο πάρτι. Και σιγά μην με πεις τώρα και τίποτα ρομαντικό, απλά πως να το κάνουμε, ήξερα ότι θα τη δω. Όχι πριν μπω, αλλά με το που μπήκα. Και πριν την δω. Με τη μακριά της φούστα, τα ολστάρ και τα ξανθά της μαλλιά. Δεν είχε κάνει ούτε ένα μπάνιο, μου τ' ορκίστηκε. Και τότε από πού το μάζεψε τέτοιο μαύρισμα; Που 'χα κάνει 6 μπάνια να πούμε και είχα ακόμα ηλιόκαμμα ταξιτζή. Ελίχθηκα πίσω από παρέες τιποτένιες. Την πλησίασα. Πετάχτηκα πίσω απ' ένα φίκο. Την έπιασα εξαπίνης. Δηλαδή έτσι νόμιζα. Με την άκρη του ματιού της μ' είχε δει εξαρχής. Αλλά δεν το παραδέχτηκε. Προτίμησε να κάνει την ψευτοέκπληκτη. Η κάλπισσα. Μα όταν βλέπεις μετά από τόσο καιρό, ένα τόσο όμορφο κορίτσι, τα ξεχνάς όλα αυτά. Κι έτσι πιάσαμε να μιλάμε, μα τι να πούμε; Παραλίγο να το ξεχάσω. Πως άμα θέλει γίνεται τελείως ανυπόφορη. Φευγάτη και ξώπετση, λίγο έλειψε να μου την ξανασκάσει. Η μαλακία της καταντάει τόσο γκροτέσκα ώρες-ώρες. Με αυτά της τα εφηβικά τερτίπια, πάλι καλά που πρόλαβα να το μυριστώ και να φύγω πρώτος. Καρφί για το μετρό. Για σπίτι. Κι ας είχα ακόμα μισή μπίρα να πιω και άλλη τόση ώρα στο μπουκάλι. 

Μόλις βγήκα απ' το σταθμό του Αγίου Δημητρίου όμως, άλλαξα γνώμη. Ε όχι ρε φίλε να τελειώσει έτσι η βραδιά. Δεν κατάλαβες Νεφέλη. Πήρα έναν φίλο που κινείται στα πέριξ. Ήτανε ακόμη έξω. Και από κει που 'μουν, ούτε δέκα λεπτά. "Πέρνα από δω". Ε και πήγα. Δεν ήθελα να μου μείνει πικρή γεύση, στο ξανάπα. Θα με 'βλεπε και η Αγγελίνα και θα μου 'λεγε τι έχεις. Μπορεί και να κοιμότανε βέβαια, αλλά δεν το ρίσκαρα. Τις σιχαίνομαι αυτές τις κουβέντες. Γιατί τα λέω, τα λέω όλα Φαίη, δεν κρατάω ούτε τα προσχήματα. Και απ' το πουθενά, μια τέτοια κουβέντα μπορεί να καταλήξει άνετα στο "δε σε γουστάρω πια". Άστο, το 'χω ξαναδεί το έργο. Έτσι αντ' αυτής, προτίμησα να τα ξομολογηθώ στον άλλον. Έφτασα, κάθισα, ήπια απ' την μπίρα του. Δεν είπα τίποτα. Ασφυκτιούσα γαμώτο και δεν ήθελα να πιω στάλα παραπάνω. Και μα το διάολο ούτε να ξανακάτσω ποτέ. Σηκώθηκα σα δαιμονισμένος και έφερα το μαγαζί μια γύρα. Θα κατέληγα νομοτελειακά στις τουαλέτες άμα δεν έπιανε το μάτι μου στο τέρμα ακριανό τραπέζι, τον αδερφό της δικιάς μου. Της Αγγελίνας ντε. Μ' έξι τύπισσες γύρω. Αυτός κι αυτές. Τράβηξα κατά κει. Πήγα να γιατρευτώ. Σα δεν ντρέπομαι. Έκατσα πάνω στα πόδια μιας (μίας). Ούτε που θυμάμαι ποιας. Δεν είχα πιει τόσο. Απλά το τελευταίο με τη Νεφέλη μου 'χε κάτσει στραβά. Ε οπότε κάθισα κι εγώ στα πρώτα πόδια που βρήκα. Και πριν συστηθώ, με πρόλαβε ο Παναγιώτης. Δεν ξέρω γιατί το πήγε έτσι. Δεν είχαμε συνεννοηθεί. Απλά του 'ρθε. Ε και τον ακολούθησα κι εγώ στην προσποίηση· με μεγάλη μου ευχαρίστηση αν μη τι άλλο. "Από δω κορίτσια, ο Παύλος, γύρισε την προηγούμενη βδομάδα από Βαρκελώνη όπου σπούδαζε ιατρική και απ' τον Ιούλιο ξεκινάει ειδικότητα στη καρδιολογία". Έγνεψα. Τι να 'κανα ρε Φαίη; Συμφώνησα. Κι έπιασαν να με κοιτάνε οι άλλες λες και τους είχε πει ο άλλος "από δω, ο Παύλος, πολυεκατομμυριούχος πλέιμποϊ, διάσημος ηθοποιός και κάτοχος Νόμπελ" ξέρω 'γω. Με πολιόρκησαν μ' ερωτήσεις περιμένοντας να γνωρίζω τα πάντα. Δεν τους χάλασα το χατίρι. Τι σημασία είχε που δεν ήξερα την τύφλα μου από ιατρική; Άμα ο άλλος είναι προκατειλημμένος, και τα μισόλογά σου πιστεύει και τους ψεύτικους, σύμπλοκους όρους που εκείνη τη στιγμή μόλις γέννησες χάβει και το σκανταλιάρικο γέλιο που συνοδεύδει την ετοιμολογία σου παραβλέπει και τη χάλια υποκριτική σου και όλα. Γιατί άμα έχεις απέναντί σου έναν νεαρό με σιδερωμένο πουκάμισο, τσάντα πλάτης και κοντά μαλλιά να σου μιλάει σοβαροφανώς και νηφάλιος 3 η ώρα τα ξημερώματα, τότε φαίνεται είναι εντάξει να πηγαίνεις μαζί του στο κρεβάτι, να προσπαθείς να μαντέψεις πως ήταν τα παιδικά του χρόνια και να υποψιάζεσαι στο τέλος, ότι μπορεί και να έχει άλλη, αλλά ποτέ, προς θεού ποτέ, ότι δεν είναι, όπως στον σύστησαν, γιατρός.

Γι' αυτό σου λέω, Φαίη, μήπως είσαι κι εσύ γιατρίνα και αδερφή εκείνου εκεί απ' τον πρόλογο με τον στρατό; Πω πλάκα θα 'χε! Και ίσως επειδή απλά έκατσε, ίσως επειδή πραγματικά το 'θελα καιρό και όλο αυτό για τους γιατρούς και τους στρατούς να 'ναι ατόφια αφορμή, δεν ξέρω Φαίη, εδώ δεν ξέρω καλά-καλά να φανταστείς, άμα έχω σωστό το μέιλ σου, αφού μου το 'χες γράψει στην τελευταία-τελευταία σελίδα του σημειωματαρίου του '13, που απαξιώθηκε φυσικά με τον καιρό και χάθηκε και επανήλθε τελείως ξαφνικά απ' την αφάνεια, εκεί που ξεσκαρτάριζα κάτι πράγματα, ε και αφού αναδύθηκε, είπα να σου στείλω. Τι κάνεις; Πού είσαι; Πάει καιρός ε; Πάει και το μαλλί μου! Ελπίζω να είσαι τόσο καροτί, όσο και γελαστή, βασικά όπως σε άφησα τότε. Παίζει να 'ρθω Βαρκελώνη για καμιά δεκάδα ώρες. Αρχές Ιουλίου. Τελείως από σπόντα εντωμεταξύ. Ούτε που ξέρω. Όμως άμα είσαι ακόμα εκεί, θα χαρώ να σε δω. Αν όχι, σε κάθε περίπτωση, δε πάει στράφι η ευχή, ούτε βουλιάζουν οι ναύτες.

Εις το επανιδείν,

Παύλος 

(και τώρα μου μπαίνει η φριχτή σκέψη να μην θυμάσαι ποιος Παύλος έπειτα από ενάμιση χρόνο, μα όχι, είπαμε, νταξει, θυμάσαι.)