19+1

Το δυσκολότερο κομμάτι ήταν η έναρξη. Εδώ και μέρες γνώριζα μες στο μυαλό μου τη μέση και το τέλος, αλλά μου έλειπε η αρχή. Παραξενεύτηκα γιατί συνήθως διαθέτω την αρχή και το τέλος, αλλά μου λείπει η μέση. Και δεν μιλάω συγκεκριμένα...

Μετά τη μπασταρδεμένη πρώτη εισαγωγή, πάμε σε κάτι πιο σπεσίφικ: αποδοκιμάζω περιφρονητικά τη facebookίτικη πρακτική της υπενθύμισης της ύπαρξης ενός ατόμου σε περιπτώσεις γενεθλίων, γιορτών και λοιπών χαρούμενων περιστάσεων. Πρσωπικά μιλώντας, καλύτερα να γίνω μια χαρούμενη ανάμνηση, ένα θαμπό καρτ-ποστάλ παρά να λαμβάνω εκατοντάδες κάλπικες ευχές από "αγνώστους". Δεν κατεβαίνω για δήμαρχος, οπότε αφήνω χωρίς τύψεις την ακοινώνητη πλευρά του εαυτού μου να επιπλέει. Λίγοι και καλοί δεν λένε; Συμφωνώ με τα μπούνια. Ούτε σημείωση στο κινητό, ούτε υπενθύμιση από κάποιο κατάλοιπο φακελώματος social network. Αν για κάποιον είναι σημαντική αυτή η μέρα, ας είναι. Εγώ δεν θα επιδιώξω κάτι.

Ανεβαίνω στη ζυγαριά: 364 μέρες με φίλους ή μόνος και έρημος την δέκατη πέμπτη του Φλεβάρη; Ξανακατεβαίνω. Δεν έχει νόημα. Η απάντηση είναι τόσο προφανής. Όσο περνάει ο καιρός, η σημερινή μέρα μετατρέπεται σε ανούσια παιδική ονείρωξη. Τι σημασία έχουν αλήθεια, 20 ξύλινες ευχές και 10 ακούσιες χειραψίες μια φορά το χρόνο; Καμία. Γι' αυτό η ενθύμιση ενός ατόμου ως ένα νούμερο, ως μία ημερομηνία μου προκαλεί θλίψη. Προτιμώ να με θυμούνται ως μια εικόνα, ένα χαμόγελο, μια χειραψία, ένα ευχαριστώ, ένα δάκρυ, ένα "σ' αγαπώ"... Αγκαλιάζω τις υπόλοιπες 364 μέρες και... δεν πειράζει. Ας είναι η σημερινή φλου και ό,τι κάτσει...

(...) Νιώθω περίεργα. Μόλις έβαλα άλλον ένα χρόνο στις πλάτες μου, αλλά δεν αισθάνομαι μεγαλύτερος. Δεν αντιλαμβάνομαι κάποια αλλαγή. Και το γεγονός είναι ακόμη πιο αξιοπερίεργο αν προσμετρηθεί το γεγονός ότι μόλις πήδηξα στην τρίτη δεκαετία της ζωής μου. Όσον αφορά τις προηγούμενες δύο, μάλλον ο ισολογισμός ήταν ελλειμματικός. Θα αλλάξω όμως. Θα τον ισοσκελήσω που θα πάει. Η προηγούμενη διαπίστωση περί ελλείματος ήταν μάλλον εμπειρική, αλλά κατά βάση αληθής. Δεν θα κάτσω να κάνω σούμα για να επαληθευτώ και ούτε πρόκειται. Αυτή η διαδικασία είναι κάτι παραπάνω από χρονοβόρα και επίπονη και δίχως άλλο, θα φτάσω χωρίς να το καταλάβω στα δεύτερα ...άντα μου. Όχι, δεν θέλω αυτή η μεταφορά να είναι ανώδυνη. Θέλω να τη ζήσω και να κάνω όσα λάθη ακόμα μου αναλογούν. Η επιρρέπεια μου σε αυτά εξάλλου είναι φημισμένη. Δεν θέλω να απογοητεύσω όσους πιστεύουν αληθινά σε αυτή μου την συνήθεια...

Και τώρα τι; Περιμένετε έστω και στην κατακλείδα να δηλώσω χαρούμενος και ευτυχισμένος για τη σημερινή μέρα; Ας είναι. Φοράω λοιπόν το καπελάκι των γενεθλίων, πατάω off στον Yann Tiersen, βάζω Monika James Brown και "I Feel Good" προσπαθώντας να πετύχω την κίνηση ματ, διώχνοντας από πάνω μου την βαθιά επίστρωση μελαγχολίας. Μάλλον δεν τα καταφέρνω καλά, αλλά μόλις μπήκα στο club των εικοσάρηδων και πρέπει να προσποιηθώ. Οπότε ναι ναι, τώρα είμαι έτοιμος να ανοίξω τα δώρα μου. Όλα καλοδεχούμενα αρκεί να μην είναι made in China! Εναποθέστε τα κάτω από το άρθρο με τη μορφή σχολίων...

Υ.Γ. Why God, why? We had a deal!