Ανάποδα

Εγώ και εσύ. Ερχόμαστε από διαφορετικούς κόσμους. Κάποιες φορές αναρωτιέμαι γιατί είμαι τόσο μπλεγμένος. Κατά βάθος πιστεύω ότι μου αρέσει. Αλλά όχι πια. Το τέλος με φόβισε και μόλις διαπίστωσα ότι κουβαλάς ισχυρές δόσεις bitchness που δεν είχα φανταστεί. Δεν ξέρω αν είσαι θυμωμένη ή απλά λογική, μπορεί να είμαι υπερβολικός μπορεί και ανώριμος. Σίγουρα ανώριμος. Μπορεί και τρελός. Το τελευταίο το προσθέτω με αμφιβολία. Τη γιαλάδα στο μάτι δεν την έχω είναι η αλήθεια. Από την άλλη μπορεί να μη διαθέτω το σχετικό απαλλακτικό πόρισμα από γιατρό όπως ο Sheldon, αλλά σε αυτές τις περιπτώσεις το feeling παίζει πρωτεύοντα ρόλο...

Ιν ένι κέιζ, δεν περιμένω να συγγωρέσεις ή να καταλάβεις. Αλλά πλέον δεν υπάρχει κάτι άλλο να κάνω. Δεν υπάρχει άλλως τρόπος να το πω. Νιώθω ζαλάδα μέσα μου και υποφέρω, μα πόσο υποφέρω! Παρακαλώ για έμπνευση, μηχανεύομαι τρόπους το γέλιο πίσω να σου φέρω. Από δω και πέρα, νομοθετείς και εξουσιοδοτείς μόνο εσύ. Εγώ μετατρέπομαι σε απλό follower. Μόνο μην ξανακούσω ότι η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη. Πόσες φορές να σου το πω; Δεν είμαι τόσο κακός όσο φαίνομαι. Λες ότι είμαι αλαζόνας, but here I am πατώντας τον εγωισμό μου όπως κανείς, και ζητώντας μεταμελώς συγγνώμη.

Δεν ξαναχορεύω καθώς βγαίνω από το μπάνιο. Ούτε πρόκειται να ξανασιγοτραγουδήσω τα τραγούδια από την playlist την ώρα του wash dishing. Πες με ηλίθιο. Ναι είμαι. Μόνο κατέβασε με από εδώ που μου έχεις κρεμάσει. Στέγνωσα, φτάνει.