Αντι-καταπληκτικά

Στέκεται στην πόρτα, κοιτάζει τον καθρέφτη, το γυαλί, το ψεύτικο το είδωλο. Λένε πως είναι πιο όμορφη απ' ό,τι ήταν, πως είναι ό,τι θα 'θελαν όλοι να ζήσουν και πως βρήκε το νόημα που έχω χάσει εδώ και καιρό. Αμφιβάλλω. Πριν φύγει κλειδώνει 7 φορές, δεν είναι όπως πρώτα, έχει αλλάξει, φοβάται.

Και εγώ στέκομαι ακίνητος, αποσβωλομένος, καταφέρνοντας εν τέλει να ψελίσω "χαίρετε, διατάξτε", και αυτή μου δείνει τα κλειδιά και μου λέει πέρνα όποτε θες, τους βαρέθηκα τους άλλους τους έτσι ή τους αλλιώς. "Τι ωραία, τι ωραία!". 

Όνειρο ήτανε...

Στέκεσαι ακόμα στην πόρτα. Τα μυαλά σου αλλάξανε χρώμα, το άρωμα σου όμως παρέμεινε ακόμα και αυτό είναι που μετράει. Όταν σε κοιτάζω μου μοιάζεις για άλλη. Αυτή η άλλη μου αρέσει. Τόσο που θέλω να σταματήσω το άγριο ξημέρωμα και να μην ξυπνήσω.

Ανεβαίνεις στα κτίρια σαν τους αγγέλους και ψάλλεις χαρούμενη τους τίτλους του τέλους, αυτού που δεν έχω προλάβει να δω. Κάποιες μέρες η αγάπη απλά στρίβει το δρόμο κοιτάει λίγο πίσω, σηκώνει τον ώμο και χάνεται, ενώ εσύ ρωτάς το κενό. Τόσο απλό. Όπως και τα όνειρα. 

Ξάπνου όλα θαμπά. Τεντώνομαι, χασμουριέμαι και ξυπνώ.