«Θα θέλαμε να σας πληροφορήσουμε, ότι αύριο, εμείς και οι οικογένειές μας θα έχουμε δολοφονηθεί». Αυτό το μήνυμα είναι η κραυγή βοήθειας που στέλνουν οι απελπισμένοι ένοικοι του Hotel Des Milles Collines της Ρουάντα, σε συγγενείς και φίλους, στην Ευρώπη και την Αμερική. Το 1994 ο θάνατος του προέδρου της Ρουάντα σε αεροπορικό ατύχημα, γίνεται το έναυσμα μιας τραγωδίας που θα φτάσει στα όρια της γενοκτονίας. Η φυλή Χούτου, που αποτελεί το 80% του πληθυσμού της Ρουάντα, στρέφεται εναντίον της μειονότητας, της φυλής Τούτσι. Σύντομα οι δρόμοι γεμίζουν πτώματα και τα Ηνωμένα έθνη που μέχρι τότε διατηρούσαν την τάξη στην περιοχή αρχίζουν πια να αποχωρούν από τη χώρα. Η διεθνής κοινότητα κωφεύει προκλητικά στις εκκλήσεις για βοήθεια των κατοίκων της χώρας, επιτρέποντας με την αδιαφορία της την πραγματοποίηση μιας γενοκτονίας...
Η ταινία προσπαθεί να δώσει συναισθηματική, αλλά και πολιτική γροθιά στον θεατή. Νομίζω πως πετυχαίνει μόνο το πρώτο. Ο σκηνοθέτης Terry George διηγείται μια ιστορία όχι τόσο για την γενοκτονία εκατομμυρίων που συντελέστηκε, αλλά για τον τρόπο με τον οποίο κάποιοι άνθρωποι αντιδρούν σε αυτή. Έτσι, επικεντρώνεται σε μια συγκλονιστική μεμονωμένη ιστορία που συγκινεί. Αυτή η απόφαση δεν είναι a priori κακή. Τελικά όμως τείνει να καταδικαστεί ως τέτοια. Σε πολλά σημεία η ταινία θυμίζει δραματοποιημένο μάθημα ιστορίας που υιοθετεί κατ' επιλογή έναν καθαρά διδακτικό ρόλο και καταφεύγει σε εύληπτες και εύκολες συγκινησιακές επικλήσεις. Το πετυχαίνει. Το μαστουρωμένο δυτικό κοινό θα κλάψει, αλλά δεν θα μεταμεληθεί. Όπως παρατηρεί στην ταινία και ο φωτογράφος Joaquin Phoenix «Αν οι άνθρωποι δουν αυτές τις φωτογραφίες, θα πουν: Ω Θεέ μου, είναι τρομερό. Και μετά θα συνεχίσουν να τρώνε ατάραχοι το βραδινό τους».
Στην ταινία καταδικάζεται με σθένος η αδιαφορία της διεθνούς κοινότητας που άπραγη παρακολουθούσε την γενοκτονία στη Ρουάντα. Παρόλο αυτά το σενάριο αφήνει πολλά κενά ως προς τα αίτια που οδήγησαν στη σφαγή. Γιατί οι προθέσεις των δημιουργών φαίνεται να αναλώνονται περισσότερο στο χτίσιμο σασπένς και διάχυσης της συναισθηματικής φόρτισης, παρά στην στρωτή εξέλιξη της ιστορίας. Έτσι, αποφεύγεται συστηματικά ακόμα και η προβολή εικόνων από τις σφαγές, αφήνοντας έτσι τα εγκλήματα εκτός οθόνης.
Ο Don Cheadle, καταφέρνει με την ερμηνεία του να πλάσει έναν απόλυτα ρεαλιστικό ήρωα, που χρησιμοποιώντας το ταλέντο, την πίστη, το θάρρος και την επινοητικότητά του, αναδεικνύεται στον αφρικανό Oskar Schindler. Δίπλα του η επίσης υποψήφια για Oscar, Βρετανίδα ηθοποιός Sophie Okonedo, δίνει μια καλοκουρδισμένη και πλούσια ερμηνεία, παρόλο που ο χαρακτήρας της δεν είναι πλήρως αναπτυγμένος σεναριακά.
Το ερώτημα όμως παραμένει: μπορεί να θεωρηθεί το «Hotel Rwanda» αριστούργημα; Απέχει πολύ. Το φιλμικό εκτόπισμα του «Hotel Rwanda» καταναλώνεται ακολουθώντας τη συμβατική, μελοδραματική οδό που το οδήγησε με ασφάλεια στο θυμικό των θεατών και τα Oscar, αλλά το απομάκρυνε από τη δημιουργία ενός πολιτικού θρίλερ που θα είχε πέρα από ανθρώπινο και ουσιαστικό ενδιαφέρον, άποψη και πολιτική υφή.
Βαθμολογία: ******* (7/10)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου