Το Ξύσιμο των Νεκρών

Παίρνοντας σαν αφετηρία τη ζωή δύο τυπικών Λονδρέζικων χαρακτήρων, με τις καθημερινές ιεροτελεστίες τους και την αναπόφευκτη ρουτίνα της αστικής ζωής της βρετανικής πρωτεύουσας, το «Shaun of the Dead» (ή ελληνικά «Το Ξύσιμο των Νεκρών»!)  είναι ίσως η πιο σπλατερικά ψυχαγωγική ταινία που έχει βγει, ισορροπώντας μαεστρικά ανάμεσα σε δύο εξ ορισμού αντίθετα είδη: την κωμωδία και το θρίλερ.

Εμπλουτισμένο με συνεχές Αγγλικό pub humour, το «Shaun of the Dead» παρακολουθεί την ιστορία του Shaun (Simon Pegg), ενός τυπικού Λονδρέζου με δεύτερο σπίτι του την μπυραρία της γειτονιάς και με καλύτερο φίλο και συγκάτοικο έναν αιώνιο έφηβο (Nick Frost) που ζει για να πίνει μπύρες, να κάνει χονδροειδή αστεία με τα σωματικά του αέρια και να βγάζει τα προς το ζην πουλώντας ενίοτε χόρτο στους κολλητούς. Ο Shaun εκτός από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει με τη σχέση του, την οικογένειά του, αλλά και τον συγκάτοικό του έρχεται αντιμέτωπος με την ξαφνική επιδρομή των ζόμπι που σπέρνουν τον τρόμο στο Λονδίνο και έτσι μπροστά στον θανάσιμο κίνδυνο θα ατσαλώσει τα νεύρα του προσπαθώντας να σώσει εαυτόν, φίλους και μητέρα από την ανελέητη πείνα των αδηφάγων ζόμπι.

Κάπως έτσι κυλάει το «Shaun of the Dead», με την Αγγλική κουλτούρα να θριαμβεύει, το Λονδρέζικο ντεκόρ να ξεχωρίζει λες και ξεπήδηξε από τις ταπετσαρίες του Mike Leigh, το αξεπέραστο βρετανικό χιούμορ διάσπαρτο παντού, τις splatter σκηνές ιδιαίτερα εντυπωσιακές και τα ειδικά εφέ θανατηφόρα, η ταινία-παρωδία του πιο τρελού Βρετανικού τρίου (Wright-Pegg-Frost) έχει κάτι να προσφέρει σε όλους: ρυθμό και δράση που αυξομειώνεται με ζαλιστικές δόσεις, πολλές απρόβλεπτες καταστάσεις για πρωταγωνιστές και θεατές και ένα τέλος ξαφνικό και απρόβλεπτο (πράγμα που δεν συναντάται συχνά σε ένα είδος όπου το φινάλε είναι το σύνηθες αδύνατο σημείο), στοιχείο που δίνει στην ταινία πόντους γιατί είναι αλήθεια πως από τη μέση και μετά γίνεται αντιληπτή μια μικρή κοιλιά. 

Διαθέτωντας όλα τα παραπάνω, αλλά κι ένα τρομερό και φρέσκο πρωταγωνιστικό δίδυμο ο Edgar Wright με την σκηνοθετική οξυδέρκεια του μας παραδίδει μία όαση εν μέσω των εκάστοτε αποτυχημένων μίξεων παράταιρων κινηματογραφικών ειδών, περνώντας συνεχώς με κόκκινο από τα σημεία που υποτίθεται ότι πρέπει να σεβαστεί. Η αναφορά σε πάμπολλες ταινίες του είδους (από τα θρίλερ του Romero μέχρι τις πρόσφατες ταινίες με ζόμπι) είναι αφομοιωμένη, καθόλου καναλιζαρισμένη στο πλαίσιο ενός φόρου τιμής ή μιας εξυπνακίστικης παρωδίας. 

Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο μετατράπηκε αμέσως σε cult. Και δικαίως.

Βαθμολογία: ******* (7/10) 

Y. Γ. Σήμερα στις 23.00, στο Alter.