H γνωστή γοργόνα της ιστορίας, φαίνεται να αλλάζει ύδατα, συνήθειες, ιδεολογίες και πρακτικές, καθώς εκσυχρονίζεται και μεταφέρεται στην Αραβική θάλασσα, όπου αναδύεται στην επιφάνεια της, ρωτώντας καπετάνιους, ναύτες των διερχόμενων πλοίων αν ζει ο Βασιλιάς Μπιν Λάντεν. Όποιος της φέρει κακά μαντάτα τον βυθίζει. Αν κάποιος της απαντήσει θετικά, η τύχη του εξαρτάται από την καταγωγή του: αν είναι δυτικός έχει την ίδια κακή τύχη, αν πάλι όχι τότε η μεταλλαγμένη γοργόνα καθότι μουσάτη, μουσουλμάνα και τρομοκράτησα τον αφήνει στην ησυχία του, στέλνοντάς του συγχρόνως τις ευχές του Αλλάχ.
Λάντεν και Σαντάμ αποτέλεσαν ουσιαστικά casus beli για τη δυτική, αμερικανοκινούμενη αλλά κατά βάθως άφιλη και άεθνη προσπάθεια ιμπεριαλισμού μετατρέποντας προ αρκετών χρόνων το Αφγανιστάν και το Ιράκ σε στούντιο πολέμου με ψευτικούς πρωταγωνιστές, όμως αληθινούς, θνητούς κομπάρσους, τρωτοί από σφαίρες που σκοτώνουν, και εχθρούς που ζουν σαν σε προσομοίωση διαδυκτιακού παιχνιδιού. Οι αναλυτές, οι δημοσιογράφοι και οι πολιτικοί διαβεβαίωναν εξ αρχής το αντίθετο: ότι επρόκειτο όντως για ένα δράμα. Όμως αν το είχαμε ζήσει ως τέτοιο, θα χρειαζόταν όλη αυτή η υπερπληροφόρηση, όλος αυτός ο κούφιος λόγος; Ο αναβρασμός γύρω από το αινιγματικό πρόσωπο του Μπιν Λάντεν και την ισλαμική τρομοκρατία δεν ήταν τυχαίος πόσο μάλλον πρωτόγνωρος. Υπήρξε, άραγε, ο Μπιν Λάντεν;
Πλέον το φαίνεσθαι παίρνει επίσημα τα πρωτεία από την πραγματική συνειδησιακή απήχηση του ιστορικού γίγνεσθαι. Μπιν Λάντεν υπήρξε, ναι, αλλά σε αντίθεση με τους πατροπαράδοτους υλικούς εχθρούς, τους τοπικά εντοπισμένους, ο Μπιν Λάντεν υπήρξε ο κατ' εξοχήν εικονικός εχθρός, βγαλμένος από τη φαντασία του Όργουελ, κατοικώντας τόσα χρόνια στο τηλεοπτικό σύμπαν, σε ελάχιστα φευγαλέα βίντεο, μέσα από τα οποία κινητοποιούσε τον επίσης μη τοπικά εντοπισμένο στρατό του.
Κοντολογίς, η παραληρηματική αλληλουχία εικόνων φτάνει για να δημιουργεί βόμβες, εκρήξεις, θύματα, τρομοκράτες, πολέμους και θανάτους. Αλλά ακόμα και αληθινός εχθρός να ήταν, και πραγματικότητα να είναι ότι τον σκότωσαν σήμερα και τον πέταξαν στη θάλασσα χωρίς να κρατήσουν οπτικοακουστικά τεκμήρια από το νεκρό του σώμα, ο Μπιν Λάντεν έμοιαζε με κατά φαντασίαν δημιούργημα: υλικότης μηδέν, φαντασιακό στο φουλ. Αν υπάρξει συνέχεια σε αυτήν τη διαβολικά συμπτωματική -τουλάχιστον παράδοξη- μη επίδειξη αληθινών χειρόπιαστων και αδιαμφισβήτητων πειστηρίων που να αποδεικνύουν το θάνατό του, τότε θα τον έχουν όντως σκοτώσει, αφαιρώντας του τη μόνη υπόσταση που είχε ζωντανός, την υπόστασή του ως εικόνα.
Πόσοι άνθρωποι υπέφεραν και υποφέρουν ακόμα γι' αυτή την παράσταση; Γιατί δεν μου φεύγει απ' το μυαλό το Wag the Dog; Γιατί παρόλο που το παραμυθάκι είναι εκπληκτικά σκηνοθετημένο απ' τη στιγμή που μπαίνει στη μέση ο ανθρώπινος παράγοντας, η φύση της όρασης και του μυαλού θα βρίσκει ακόμα πατήματα έναντι της αλλοίωσης και της κενής αυταπάτης;
Ξεκλειδώστε πόρτες, ξεαμπαρώστε παράθυρα, ανοίξτε τις ασφάλειες, κοιμηθήτε ελεύθερα. Ο κόσμος από σήμερα είναι πιο ασφαλής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου