Τεράστιος και μεγάλος ο κόσμος του
μέσα στη σύγχυση τα αισθήματα σωπαίνουν
κάθε φορά όμως που ένα κομμάτι του πεθαίνει
με δυσκολία ανασαίνει και σιωπηλά οδύρεται για ένα χαμό
που δεν περίμενε τον ερχομό του
κι ας ήταν προγεγραμμένη η νομοτέλεια
σαν του συστήματος κουφάρι σαν του συννεφιασμένου ουρανού μπόρα
Άραγε πέθανε βιολογικά, συναισθηματικά
μέσα του ή μέσα σου; απάντηση δεν θάβρεις
όλα όσα ένιωσε, έζησε, σκέφτηκε, για πάντα χάνονται
στων αναμνήσεων τον κυκεώνα που ατέρμονα περιφέρεται
σαν εικόνα ζητιάνα σαν ήχος φυγάς
αν ψάξεις το γιατί ίσως καταλάβεις
ίσως, η σιγουριά σε ξεγελάει είναι πλαστή
Αποχαιρετώντας πιάνει το νήμα σταθερά
προχωρώντας τυφλά και μόνος
σ' ένα λαβύρινθο δαιδαλώδη δίχως τέρμα∙την επιθανάτια στιγμή μια καταιγίδα αστεριών
μακρυά θα τον πάρει σ' ένα τόπο δίχως μνημονικό, δίχως επιστροφή
δίχως αντίο
με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που χάνονται τα δάκρυα στη βροχή
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου