Balkanian Dream

Ένας Βαλκάνιος στην Αμερική. Ένα ψάρι που πετάει. Αυτοκίνητα στοιβαγμένα μέχρι τον ουρανό. Και εσκιμώοι που δεν πεθαίνουν ποτέ.

Ένας ονειροπόλος νεαρός που καταγράφει τα ψάρια στον ποταμό Χάντσον ταξιδεύει στην Αριζόνα προκειμένου να παραστεί στον αρραβώνα του θείου του. Αρνείται να εργαστεί στην οικογενειακή επιχείρηση, αλλά μένει εκεί και συζεί με μια μεγαλύτερη γυναίκα και τη θετή της κόρη που μάλλον πάσχουν από ελαφράς μορφής σχιζοφρένεια...

Φαίνεται πως για να μεταφέρεις μια ολόκληρη περιοχή δεν χρειάζεσαι παρά μόνο χρόνο και τρόπο. Ο χρόνος είναι περιορισμένος αλλά αν μη τι άλλο διαθέσιμος: 2 ώρες και 14 λεπτά. Ο τρόπος όμως ποικίλει και προβληματίζει. Προβληματίζει; Πολλοί αμφιβάλλουν. Ο Κουστουρίτσα για παράδειγμα χρειάζεται μόνο μια κάμερα. Και έναν Bregovic.

Η πρώτη ταινία του Κουστουρίτσα στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού αποτελεί ένα ερημικό πορτραίτο μιας άλλης Αμερικής, λιγότερο οικείας, λιγότερο θορυβώδης, αλλά υποτελούς από τους ίδιους κούφιους κοινωνικούς ανταγωνισμούς, τις ίδιες μικροαστικές αντιζηλίες και τις ίδιες αρρωστημένες ψυχώσεις. Η καθημερινότητα της αμερικανικής επαρχίας ομιχλεύεται από την απουσία αληθινών ονείρων. Οι πλαστές και τυποποιημένες επιδιώξεις αλλά και το απαρχαιωμένο 'american dream' μπαίνει απ' την αρχή στο στόχαστρο του Γιουγκοσλάβου σκηνοθέτη. Έχοντας στα χέρια του μοναδικές μαριονέτες (εκπληκτικές ερμηνείες απ' όλο το καστ), αντικαθιστά τις τσιγγάνικες μπάντες με Μεξικανούς μαριάκι, παντρεύει την μπαλαφάρα με το δράμα και γεννά μια κιτς αισθητική απαράμιλλη, με φόντο την άγρια δύση που αργοπεθαίνει.

Κάθε σκηνή της ταινίας είναι ξεχωριστή. Σουρεαλιστική και τραγελαφική. Αμερικάνικη και Βαλκανική. Ανάμεικτα συναισθήματα. Tο στόρυ είναι κοινότυπο, αποτελεί πρόσχημα εξάλλου. O Κουστουρίτσα δεν είναι παραμυθάς ούτε ικανός story-teller. Είναι δημιουργός, δημιουργός κινηματογραφικών οραμάτων, τοπίων, εικόνων, συναισθημάτων και μουσικής.

Μουσικής είπατε; Οι μελωδίες του Bregovic ακούγονται μέχρι τον παράδεισο.

Βαθμολογία: ********* (9/10)