Το ημερολόγιο λέει καλοκαίρι

Πρώτη μέρα του Ιούνη, πρώτη μέρα του καλοκαιριού, θα ήθελα να γράψω μελιστάλαχτες ευχές, θα ήθελα έστω να γράψω «καλά θα' ναι και φέτος», αλλά οπτιμιστής δεν θέλω να γίνω προκαταβολικά και ανώδυνα, τουλάχιστον όχι τώρα, τουλάχιστον όχι εδώ. Ρεαλιστής θα είμαι, λευκό μπλουζάκι θα γίνω, έτοιμο να γραφτούν ραψωδίες πάνω του, tabula rasa αν προτιμάτε, αλλά ονειροπόλος όχι, όχι αυτή τη στιγμή. Ας έρθουν οι μέρες που προσμένω και εγώ θα καταλάβω, δε θα φανώ αχάριστος, δε θα ξεχάσω, δε θα σφυρίξω αδιάφορα, θα κάνω πως αυτό το άρθρο δεν γράφτηκε, θα τα πάρω όλα πίσω αν είναι ανάγκη. Προς το παρόν όμως, προδεδικασμένα ψέμματα πασπαλισμένα με την άγνοια του αύριο δεν θα γράψω, δεν είμαι εκπαιδευμένος να γράφω τέτοια ψέμματα όσο βολικά κι αν (μου) είναι.

Το καλοκαίρι δεν έχει έρθει ακόμα. Ημερολογιακά διαψεύδομαι, αλλά όχι μετεωρολογικά, όχι εσωτερικά. Όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος τόσο η σοφία ξεχειλίζει από μέσα του. Υπάρχουν διαφόρων ειδών καλοκαίρια: τα δικά σου, τα δικά μου, τα δικά μας, τα αλησμόνητα, τα κακομοιριασμένα, τα καινούρια, προπάντων τα καινούρια, αυτά που τα ημερολόγια δεν αναγράφουν λέξη, ο χρόνος δεν κυλά, οι μήνες και οι μέρες δεν είναι τυπωμένες ακόμα. 

Ακριβώς αυτά τα καλοκαίρια προσμένω. Αυτά που η συναισθηματική φύση τους θα υπερκαλύπτει την στείρα υλική. Αυτά που η έλλειψη χρημάτων δεν θα σταθεί εμπόδιο να συναντηθώ με τον ήλιο, το νερό, το αεράκι, τις ιδρωμένες νύχτες. Ο ρομαντισμός του τσάμπα δεν χάθηκε. Είναι εδώ και μπορεί να πάρει τη μορφή μιας βόλτας στο πάρκο, μιας φέτας καρπούζι, μιας γουλιάς παγωμένης μπύρας, ενός καφέ την στιγμή που σηκώνεται ο ήλιος, ή μιας εξερεύνησης κάποιας απρόσιτης παραλίας, ξενυχτιών παρέα με φωτιά και μουσική, παιχνιδιών στην άμμο την ώρα που καίει ο ήλιος, μπάνιων με μαγιώ που δεν έχουν ξεπλυθεί, τσιγάρων που καπνίστηκαν ίσα με τρεις ρουφηξιές και διαρκούν μία αιωνιότητα...

Ελπίζω όλα αυτά να έρθουν. Να έρθουν αποστομωτικά ή διακριτικά, δεν είναι θέμα, αρκεί να αντικαταστήσουν άλλα επουσιώδη και επιφανειακά, πράγματα που οδηγούν σε ανασκοπήσεις με λειψά δάχτυλα και λειψές χρονιές.

Καλοκαίρι. Όταν τελειώσει μόνο εύχομαι να μην πω: «ρε συ, πού πάνε τα καλοκαίρια όταν δεν έρχονται;». Η ερώτηση είναι αφελής και άσκοπη. Την ξέρεις και έχε θάρρος να το παρεδεχτείς. Πάνε αλλού. Σε άλλες προβλήτες, σε άλλα πλοία, σε άλλες προκυμαίες, σε άλλες παραλίες, σε άλλα ημερολόγια...