Δημοκρατία

Σκηνές από βιβλία, εικόνες απ' την αρχαιότητα, θεωρίες επί θεωριών, αναμνήσεις από το δημοτικό, συμμαθητές με ξεχασμένα ονόματα, ήχοι ατόφιας χαράς, γνήσιας χαράς και κάπου εκεί στέκομαι εγώ και ξυπνάω από τον ήχο του χειροκροτήματος. Ο ήχος δεν επιβραβεύει κανέναν. Όμως η εικόνα ισούται όσο χίλιες λέξεις.

Δε ξέρω τι είναι ιδεατό και τι ρεαλιστικό. Δεν μπορώ να διακρίνω τι είναι σωστό και τι λάθος. Δε ξέρω που τελειώνει το απολιτίκ και που ξεκινά το πολιτικοποιημένο. Δε ξέρω τη διαφορά μεταξύ πραγματικής και κατ' επίφαση δημοκρατίας. Δε ξέρω τι πρέπει να γίνει. Δε ξέρω τι πρέπει να πρωτογίνει. Δε ξέρω τίποτα. Δε ξέρω, γιατί δε μου μάθανε. Τρεκλίζω συνεχώς και παραπατάω αδέξια γιατί δε θελήσανε να μου μάθουνε. Να μας μάθουνε.

Στο δημοτικό κυνηγάγαμε τις εκδρομές, στο γυμνάσιο τη δόξα και τις γκόμενες, στο λύκειο τα προηγούμενα συν την αρπαχτή και στο πανεπιστήμιο την αποστειρωμένη πολιτική αντιπαράθεση με το αζημιώτο φυσικά. Νιώθω για πρώτη φορά ολοκληρωμένος, νιώθω πρωτόγνωρα, νιώθω αρχέγονα vibes να με κατακλύζουν, νιώθω μια αξεπέραστη ανατριχίλα να διαπερνά όλο το κορμί μου, νιώθω παρθενογεννημένος. Στον ίδιο χώρο, αλλά σε διαφορετικό χρόνο, πριν από 2 χιλιετίες περίπου, παρόμοιοι άνθρωποι που μιλούσαν την ίδια γλώσσα μόνο σε διαφορετική διάλεκτο και ίσως πιο παλιομοδίτικο update κάνανε κάτι πολύ απλό, αλλά πλέον ανούσιο: μιλάγανε. 

Έπρεπε να περάσουνε 2000 και πλέον χρόνια για να πετύχουμε το ακατόρθωτο: να δώσουμε ραντεβού και να συζητήσουμε, να βάλουμε τον κώλο μας κάτω και να παρακολουθήσουμε μια αληθινή συνέλευση. Αληθινή όχι σαν αυτές τις εμετικές ιμιτασιόνς που κυκλοφορούν ανεξέλεγχτες σε πανεπιστημιακά αμφιθέατρα. Οκλαδόν καθισμένοι, όρθιοι, ξαπλωμένοι στο δάπεδο, εγώ, εσύ, εμείς και άλλοι χίλιοι γινόμαστε κοινωνοί μιας δημοκρατίας κλεισθένιας και αρχαιοελληνικής. Ένιωσα πως πήρα το βάπτισμα του πηρός ως Αρχαίος Αθηναίος, αισθάνθηκα μέλος της Εκκλησίας του Δήμου, ενώθηκα για πρώτη φορά με πολίτες μιας μικρής αλλά σφιχτής κοινωνίας που συνδιαλέγεται χωρίς φόβο και χωρίς πάθος για ζητήματα εν πολλοίς αυτονόητα, αλλά εις βάθος πρωταρχικά και θεμελιώδη, ζητήματα που διχάζουν, αλλά και ενώνουν άγνωστους συμπολίτες. 

Στην πλατεία Συντάγματος ακούγονται πράγματα φοβερά. Απ' τη στιγμή που τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν και οι κάμερες απομακρύνθηκαν, το χειραγωγημένο lifestyle απέτυχε να ξεθωριάσει την προσπάθεια, τα likes έσβησαν, ο άκρατος μημιτισμός σταμάτησε, οι "ανεξάρτητοι" υποστηρικτές αποχώρησαν, το μόνο που απέμεινε είναι μια χούφτα ανθρώπων που συζητά από μηδενική βάση για το πως θα αλλάξει ένας κόσμος σάπιος και απαρχαιωμένος. Ένα μωρό γεννιέται, ένα νεογνό κινήμα ξεκινά το ταξίδι του με αθώες προθέσεις και αγνά ιδανικά. 

Είμαι παράξενο κράμα. Αισιόδοξος με πεσιμιστικές εκφάνσεις. Δίχως να θέλω να προδικάζω την αποτυχή κατάληξη του κινήματος, προαισθάνομαι πως ένα ακέφαλο χωρίς ηγέτη σχήμα μάλλον θα καταλήξει στο κενό, πως μάλλον νομοτελειακά θα καπιλευτεί και θα καπελωθεί από συμφέροντα πονηρά και κίνητρα ωφελιστικά τρίτων, πως μάλλον θα ξεχαστεί γρήγορα, πως μάλλον θα υπονομευτεί απ' την ωχαδερφιστική κοινωνία που θα γυρίσει το κεφάλι και θα επανέλθει γρήγορα στους καταναλωτικούς ρυθμούς της, πως μάλλον οι άνθρωποι που άκουσαν το ξυπνητήρι και βγήκαν απ' το λήθαργο κατεβαίνοντας στους δρόμους, θα χάσουν ξανά την ακοή τους από τις γνωστές σειρήνες του συστήματος, πως μάλλον... 

Πολλά "μάλλον" μαζεύτηκαν. Αλλά υπάρχουν και μερικά "σίγουρα". Σίγουρα ο κόσμος αρχίζει να ακούει. Σίγουρα ο κόσμος αρχίζει να σκέφτεται. Σίγουρα αρχίζει να μιλάει. Σίγουρα αρχίζει να τα συνδυάζει. Είμαστε σε καλό δρόμο. Αισθάνομαι ντροπή που κάναμε πάνω από 2000 χρόνια για να το ξαναπετύχουμε. Ε και; Μισή ντροπή δική μου, μισή ντροπή δική σας.