Χρόνος υπάρχει

10, 20, 30, 50 ή 100, όσες θέλουμε, δικές μας είναι οι μέρες, δικές μας κι οι στιγμές, τα ημερολόγια ξανατυπώνονται αρκεί να θέλουμε, ο χρόνος αλλάζει κι αυτός (εφεύρεση του ανθρώπου δεν είναι εξάλλου), όλα παστρικά κι όλα ωραία, αλήθεια ξέρουμε τι θέλουμε; Θέλουμε να μιλήσουμε, θέλουμε να πούμε τον πόνο μας, θέλουμε να βγάλουμε από μέσα μας όλα αυτά που μας βαραίνουν τόσο καιρό, θέλουμε group therapy, θέλουμε να ακούσουμε, αλλά και να ακουστούμε ή θέλουμε άμεσες λύσεις, άμεση στοχοθέτηση, άμεση σχηματοποίηση; 

Οπορτουνιστής δεν είμαι ούτε θα γίνω. Ναι η εποχή είναι κρίσιμη, ναι "ο εχθρός" βάλει από παντού, ναι αυτοσκοπός είναι η δράση κι εμείς δεν έχουμε την πολυτέλεια του χρόνου, όμως η αλλαγή με τι προϋποθέσεις θα επιτευχθεί; Με τι εχέγγυα; Με μια άρπα-κόλλα λογική και με πρακτικές που μπορεί να γυρίσουν ως μπούμεραγνκ; Όχι, καλύτερα έτσι. Καλύτερα να φιλοκαλούμεν μετ' ευτελείας και να φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας παρά να προβαίνουμε σε βεβιασμένες κινήσεις που θα οδηγήσουν το κίνημα στην σύγχυση και ακολούθως στο γκρεμό. 

Πιστεύω πως αυτή τη στιγμή έχουμε χρυσή ευκαιρία. Το κοντέρ έχει μηδενίσει και σαν κοινωνία έχουμε χτυπήσει πάτο. Πιο ξεκάθαρη στιγμή ώστε να γκρεμίσουμε και τα τελευταία προπύργια του σάπιου συστήματος δεν θα βρούμε. Το τοπίο είναι ισοπεδωμένο, καιρός να φτιάξουμε κάτι απ' την αρχή. Χρησιμοποίησα α' πληθυντικό, όχι γ' πληθυντικό, όχι αναθετικά ούτε κληροδοτικά. Ατομικά και συλλογικά ο καθένας πρέπει να γίνει συνεργάτης στο χτίσιμο με τις πράξεις, σκέψεις και προτάσεις του. Σκληρό μερεμέτι, αλλά αξίζει. Μπορεί το γεφύρι της Άρτας να μην φτιαχτεί ποτέ, όμως σημασία έχει η προσπάθεια. Αλλά και η εις βάθος αναζήτηση του χαμένου κρίκου αιτίου-αιτιατού.

Γι' αυτό λεφτά και χρόνος υπάρχουν. Ή στην τελική τα δημιουργούμε. Τώρα όμως πρέπει να δρομολογήσουμε την ηθική και την ενέργεια μας, ώστε να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις και όχι την αλλαγή. Και αν μου πει κάποιος ότι υπάρχει μέση λύση και αυτά τα δύο δύναται να συνδυαστούν, δηλαδή το βραχυπρόθεσμο και το μακροπρόθεσμο, θα απαντήσω με σιγουριά ναι, αλλά πάντα υποβόσκει ο κίνδυνος της πόλωσης. Και είναι κίνδυνος σημαντικός που δίχως στέρεες βάσεις ίσως καταστεί καταδικαστικός. 

Και είναι άρθρο δίχως τέλος. Συνεχίζεται όσο κατεβαίνουμε στις πλατείες και μιλάμε. Ακόμα είναι τσάμπα.