Οι ιδρωμένες αναμνήσεις είναι ό,τι πιο σκληρό έχει εφευρεθεί, κατασκευαστικά οδηγούν σε συγκρίσεις που ούτε ιδιόκτητες είναι ούτε βολικές. Οι καθρέπτες απ' την πλευρά τους αμείλικτοι. Έχω τρομοκρατηθεί δεν το κρύβω, ίσως γιατί με τις αναμνήσεις έχω εν γένει ανασφάλεια, τις μπερδεύω ενώ και κείνες φαίνεται να μη με αναγνωρίζουν. Σε 'χασα, σε βρήκα, σε ξανάχασα μα σε ξαναβρήκα και πάει λέγοντας, ξαφνικά αντιλαμβάνομαι πως η αττική σύνταξη βρίσκει ενεργή χρήση μέχρι σήμερις και τα παιδία παίζει και παίζει ξέγνοιαστα, αφού οι αντιλαμβανόμενες ευθύνες είναι μικρές και ετερόκλητες. Μαμ-κακά-νάνι. Και όχι με αυτή τη σειρά απαραίτητα.
Φέτος ο ουρανός είναι έναστρος και τα σύννεφα πάνε και έρχονται, η νύχτα πέφτει και η μέρα έρχεται μα αργεί πολύ, πάρα πολύ, ώσπου η υπομονή στερεύει μέχρι που λέω να φύγω μα κάθομαι, γιατί ξέρω ότι αλλού δεν θάβρω καλύτερα. Μεγάλο ψέμα, το μεγαλύτερο απ' όσα έχω γράψει, κρύβει μέσα του μία ολόκληρη δομική παράλυση: αυτή της καρδιάς. Ας μην κρυβόμαστε κύριοι: η κατάπτωση φέρνει συμβιβασμούς, το αντίθετο ποτέ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου