Τη Γαλάτεια κι ένα Μπλογκ

Ούτε δήθεν ήταν, ούτε ψαγμένο και συμβολικό, ούτε αντιπερισπασμός, ούτε κίνηση εντυπωσιασμού ούτε καμιά ψευτοδήλωση εναντίωσης. Καλά κάτι απ' αυτά μπορεί νάταν, όταν έπειτα το εκλογίκευσα κι όταν άρχισα να απαντάω μηχανικά σ' όσους αναρωτιόντουσαν, γιατί στην ευχή δεν είχα φέισμπουκ και όταν καταστάλαξα πια, αποκρινόμουν με σοβαρό ύφος και το δάχτυλο στο πηγούνι, ότι "μου 'τρωγε πολύ χρόνο μωρέ, όχι ότι δεν έχω πράγματα που μου τρώνε χρόνο τώρα, αλλά τελοσπάντων", αλλά αν θέλετε να ξέρετε πραγματικά και όχι κατ' επίφαση, η αλήθεια είναι τελικά ότι ήταν μια κίνηση τέρμα ρομαντική, έστω μονοσήμαντα ρομαντική. Βλέπετε μιλάμε για την εποχή που ένα βλέμμα κάποιας, μ' έβγαλε απ' την αφάνεια της ανυπαρξίας. Όσα και να της έχω σούρει, ας ήμαστε λογικοί, μου 'δωσε λόγο να υπάρχω. Και αφού αυτή πίστευε ότι υπήρχε λόγος να υπάρχω, τότε στο διάολο να πάν' οι υπόλοιποι, ακολούθησα τη θεωρία της μέχρι να αποδειχτεί τανάποδο. Την ακολούθησα παντού για να τ' ανταποδείξω. Στην Πανόρμου, στο θέατρο Βράχων, στο πάρκο Τρίτσι (όχι δεν διαπραγματεύομαι το γιώτα), σε όλα τα αμφιθέατρα της ασοεε, στην Ζαχάρω, στη Γαλλία, στην Ιταλία, στην Φιλιππιάδα. Άρρωστος και αυθημερόν. Σκασιαρχείο απ' τις τράπεζες. Ένας Κλάιντ φλώρος. Ε και μόλις είδα πως τελειώνω από ελπίδα, ανατίναξα το Κούγκι, έτσι για τη φάση. Μαζί, την έπαθε και το φέισμπουκ. Γιατί την ακολούθησα πιστά στον δημόσιο αυτοπυρπολισμό. Ξέρω 'γω, μάλλον για να 'χουμε κάτι κοινό, κάτι συντροφικό στην απομόνωση. Ένιωθα πως έκανα το πιο ρομαντικό πράγμα στη ζωή μου. Θυσιάζοντας την ενηλικίωση, το φλερτάρισμα, την πολιτική ζύμωση, την ακολούθησα. Για να αποδείξω τελικά, ότι δεν υπήρχε αυτή. Ότι δηλαδή, ανθυποϋπήρχε.

Μα έπειτα, δηλαδή το επόμενο λεπτό, συνειδητοποίησα πως θέλω και να γράφω και για όλα αυτά. Ντάξει, το ξέρω, αν ζούσα σε κατεξοχήν ρομαντικές εποχές, δεν θα 'μουνα κλασσικός. Έπρεπε να μου φτάνει και μόνο το συναίσθημα. Μα το ήθελα απόλυτα να γράφω για κείνη. Και ως αντανάκλαση να γράφω και για μένα. Δεν ήμουν όμως ακόμα έτοιμος. Έπρεπε να προετοιμάσω το έδαφος. Έπρεπε να περάσω ώρες πάνω απ' τη γραφομηχανή μέχρι να μάθω να συλλαβίζω αξιοπρεπώς. Διάβαζα και αποθησαύριζα τους πάντες, τον Ντοστογιέφσκι, τον Στάινμπεκ ακόμα και τον Βαρουφάκη (μες στα συγγράματά του), όποιον ήξερε τελοσπάντων καλλιέπεια καλλίτερα από μένα, άνθρωπους φτασμένους και άνθρωπους άγνωστους πίσω απ' το ψευδώνυμο του μπλόγκερ, θρηνούσα που δεν τους έμοιαζα ούτε στο ελάχιστο κι ας είχαν αυτοί στο κουρμπέτι χρόνια ολόκληρα κι εγώ δεν είχα σαραντίσει τις αναρτήσεις. Απ' την άλλη, δεν κώλωνα να ανεβάζω. Είχα βλέπετε άγνοια κινδύνου. Δε μένοιαζε, δεν αυτολογοκρινόμουν όπως τώρα. Κι έφτιαξα αυτό εδώ λοιπόν. Και άρχισα να γράφω. Να γράφω, να αντιγράφω, να μιμούμαι άλλους, να το παίζω γραφιάς. Τι φάση που 'χα! Τα κοιτάω τώρα και δεν μπορώ να συγκρατήσω το μειδίαμα. Τέλη Ιούνη του '10 ήταν. Σχεδόν 5 χρόνια πριν. Μέσα σε μισό χρόνο είχα στο αρχείο 251 άρθρα! Τώρα, σε μισό χρόνο, έχω 23 για να καταλάβετε τη διαφορά.

Και ήρθαν εποχές γόνιμες και εποχές άγονες. Εποχές που ήθελα να σπάσω την οθόνη γιατί ο κέρσορας δεν γεννούσε με τίποτα, τα δάχτυλα δεν κινιόντουσαν και τα δάκρυα βραχυκύκλωναν το σύστημα και εποχές που ήθελα να πηδήξω μες στο κείμενο και να ζήσω εκεί, μου ήταν πιο εύκολο. Εποχές που ζούσα και ανέπνεα γι' αυτό το πράγμα. Για άρθρα που επηρέασαν κόσμο ή που δεν άγγιξαν κανέναν ούτε καν εμένα. Εν μέσω της θητείας μου, είχα πάρει την απόφαση να το σβήσω, να το καταργήσω. Δεν πρόκειται να το καταργήσω. Το scent of a woman θα μείνει μέχρι να χάσω την όσφρησή μου ή μέχρι να σταματήσω να χορεύω τάνγκο. Μια γαμωπαραλλαγή του φρανκ σλέιντ είμαι. Μα και αν πάλι συμβεί αυτό, το σακάτεμα, τότε πάλι δύσκολη απόφαση θάναι, γιατί. Σκοτώνουν τα μπλογκ όταν γεράσουν;

Ίσως επειδή έπρεπε εδώ και καιρό να το κάνω, ίσως επειδή πάνε περίπου πέντε χρόνια και ακριβώς χίλιες και μία αναρτήσεις από την πρώτη. Ίσως επειδή συνειδητοποίησα πρόσφατα ότι δε θέλω πολλά πράγματα απ' τη ζωή. Παραμόνο τη Γαλάτεια κι ένα μπλογκ.