Άμα ο κοινός ξυλουργός είναι το γενικό και όλα τα υπόλοιπα ξυλουργικά απορρέουν και είναι υποκατηγορίες και εξειδικεύσεις που τελικά όσο καλλιτεχνικές κι αν θεωρούνται, νομίζω υπολείπονται, αφού ο ξυλουργός είναι όλα σε ένα, και μάστορας και εργάτης και καλλιτέχνης και μαραγκός και γιος του θεού, ε τότε ο οργανοποιός κι ας θεωρείται πιο αβάν-γκαρντ και κουλ, δεν είναι άλλου θεού παιδί, δεν ξεχωρίζει, όπως και οι υπόλοιπες ειδικότητες, σίγουρα κι αυτός πρέπει να μειονεκτεί, αλλά μήπως, μήπως παρόλο την αυστηρή τυποποίηση -η αρμονία δεν επιτυγχάνεται μέσω αυτοσχεδιασμού, αυτό είναι γνωστό- και την επαναληψιμότητα της μίας και μοναδικής δουλειάς του παρόλ' αυτά, με έναν τόσο ρηξικέλευθα ποιητικό τρόπο, μήπως υπερτερεί τελικά, με το να παράγει κάθε φορά ένα άλλο τέλειο έργο, παρόλο που ίσως φαινομενικά είναι ίδιο και πανομοιότυπο και φέρει τις ίδιες συμμετρίες και προδιαγραφές, αλλά ως εκεί, γιατί για παράδειγμα δεν μυρίζουν το ίδιο, δεν ακούγονται το ίδιο και δεν θα είναι ποτέ τα ίδια απ' τη στιγμή που γίνουν ιδιοκτησία δυο πολύ διαφορετικών μουσικών. Κι άμα μια καρέκλα είναι το ίδιο άσχημη ή εντυπωσιακή, ανεξάρτητα ποιος κάθεται πάνω, ένα όργανο επανεκτιμάται ανάλογα με το αν παίζει ένας σολίστ ή ένας αρχάριος και είναι φοβερό, πως μαζί κρίνεται και ο οργανοποιός, χωρίς αυτό να σημαίνει τόσο ότι ο οργανοποιός ευθύνεται για τα φάλτσα και τις κακοφωνίες, όσο πως μ' έναν μυστικιστικό τρόπο, οργανοποιός και οργανοπαίχτης συνδέονται με έναν άρρητο δεσμό που ο επιπλοποιός λόγου χάρη δεν γνωρίζει παρόλο που ίσως μπορεί να καταλάβει, έναν δυσπερίγραπτο δεσμό που αναγνωρίζει κάποια σχέση μεταξύ εγγενών και επίκτητων χαραχτηριστικών του οργάνου και δεν ξεκαθαρίζει ποτέ και απερίφραστα ποιανού αποτέλεσμα -του οργανοποιού ή του οργανοπαίχτη- είναι τα διαφορετικά συναισθήματα που γεννά η μουσική που βγαίνει απ' ένα όργανο: αλλού ρίγη κι αλλού φρίκη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου