Ωραία, ήταν στραβό το κλίμα, το 'φαγε κι ο γάιδαρος. Ο παλιομαλάκας. Η αγριοφωνάρα του μαζί με το κλίμα έντασης που δημιουργούσε η όλη αυτή η αναμπουμπούλα, με ξύπνησε για τα καλά. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό, για να 'μαι σωστός πρέπει να το πω, ότι ξύπνησα πιο πολύ γιατί μου φάνηκε πολύ οξύμωρη η κατάσταση και ασυναίσθητα ανακάθισα να το σκέφτω. Ε κι άμα ξεκινήσεις έστω και ασυναίσθητα να το σκέφτεσαι στα σοβαρά, στα ξυπνητά, τότε άστο, τότε χαιρέτα μου τον ύπνο και τον λήθαργο και την εκ νέου νάρκη. Αλλά απ' την άλλη δεν είχα κι άλλη επιλογή, δεν είναι αστεία πράγματα αυτά τώρα να τ' αφήνουμε στο ενύπνιο και στο ονειρώδες που τα παίρνουν και τα παραμορφώνουν και τα διακωμωδούνε και τα κάνουνε ό,τι θέλουν.
Τελοσπάντων. Σκεφτόμουνα λοιπόν, πόσο παράλογη αν και συνηθισμένη πρακτική είναι κάποιος να ξεκινά να σταματήσει κάποιον άλλον γείτονα ή τέλος πάντων κάποιον παρακείμενο ενοχλητικό που παράγει κάποιον σχετικό θόρυβο -σε ακατάλληλες ώρες- και τελικά στην προσπάθειά του να διαπραγματευτεί, ο αγώνας του οξύνεται, γίνεται ανένδοτος, η συνθηκολόγηση του αντιπάλου υπαρξιακή, καθότι όλοι ξέρουμε πόσο σπαστικό είναι να σε ξυπνάνε έστω και ένα λεπτό πριν το 'χεις εσύ αποφασίσει, και τελικά το οξύμωρο είναι πως στις περισσότερες περιπτώσεις ο σταυροφόρος αντί να συνετίσει τον άσπονδο γείτονα, καταλήγει να ξεσυνετίζεται ο ίδιος κι από θύμα να γίνεται θύτης και από ενοχλημένος, ενοχλητικός. Πολύ πιο ενοχλητικός μάλιστα.
Στην προκειμένη δεν τον πολυαδικώ όμως. Με τριάντα βαθμούς στις έξι το πρωί, ο καθένας έχεις το δικαίωμα να βρίσκει αφορμές για να εκφράζει τη μνησικακία του. Άλλη τα βάζει με τον συνθαλαμιζόμενο που ροχαλίζει, άλλος με τη Καταλανή που δεν του κάθισε το περασμένο βράδυ και ο πούστης ο αποπάνω, όχι με κάποιον άλλο άνθρωπο ή με τη μίζερη ζωή του, αλλά με κάτι γατιά στο βάθος του ακάλυπτου που νιαούριζαν δίχως σταματημό. Μα και όλα τα δίκια με το μέρος του να 'χε ο τύπος, πίστευε πραγματικά πως θα μπορούσε να κάνει με νουθεσίες ένα τσούρμο πεινασμένα γατιά να σωπάσουν; Αλλά δεν υπάρχει χώρος για τέτοια, όσο αυξάνεται η θερμοκρασία, τόσο υποχωρεί η λογική.
Ε μου γύρισε. Το κρεβάτι που μοιραζόμασταν με τη πασιονάρα όλο και μίκραινε στο πλάτος. Άρχισα να καυλώνω, να ζεσταίνομαι αφόρητα, να νευριάζω. Δεν το 'χα σε τίποτα να στήσω καβγά λίγο πριν φέξει. Σηκώθηκα να αντιμετωπίσω τον μπούλη. Εκείνη τη στιγμή όμως, και για καλή του τύχη δηλαδή, ο τύπος μπήκε πάλι μέσα, ίσως γιατί βαρέθηκε, ίσως γιατί τα γατάκια είχαν προς στιγμή πάψει. Ήταν αξιολάτρευτα. Δεν θα 'ταν ούτε δύο μηνών. Μα καλά, τι στο διάολο συνέβαινε με την πάρτη του, πώς γίνεται κάποιος να κατσαδιάζει δυο μηνών γατάκια; Ακόμα κι άμα τα έχεις κάθε μέρα απέξω να ψέλνουν παρακλήσεις. Είσαι ένα εκατομμύριο φορές άκαρδος. Για να τονώσεις τον ανδρισμό σου ξέρω 'γω. Μπορεί να ήταν βέβαια και θρήσκος, δεν το αποκλείω. Εκεί ντάξει είναι πιο δικαιολογημένος ο κακόμοιρος, είναι γνωστά άλλωστε τα ανεξήγητα συναισθήματα αντιπάθειας που τρέφουν οι θρησκόληπτοι για τα οικόσιτα.
Άφησα το παραθυρόφυλλο ανοιχτό και ξαναμπήκα μέσα. Ο παλιοαέρας δεν έλεγε με τίποτα να μ' ακολουθήσει. Έστω για δύο δευτερόλεπτα να ανακαινίσει τη κλεισούρα. Μπήκα στο μπάνιο να νιφτώ. Με το που άνοιξα το φως, το ανεμιστηράκι της τουαλέτας ξεκίνησε αυτόματα να γυρίζει. Πάτησα το καζανάκι μόλις τελείωσα το κατούρημα. Κι έπειτα άφησα το νερό να πέφτει στον νιπτήρα. Έπαιξα λίγο με όλα αυτά, που εν χορώ, έκαναν τη Καταλανή να ξυπνήσει. Στο δίπλα δωμάτιο, η Αγγέλα δεν έπαιρνε χαμπάρι. Βέβαια δεν κράτησε πάνω από μισό λεπτό όλο αυτό κι έπειτα η σιωπή έγινε και πάλι απόλυτη. Τίποτα δεν την χαλούσε πλέον. Ούτε φωνές, ούτε νιαουρίσματα, ούτε ροχαλητά, ούτε ήχοι ανθρώπων που ξεκινούνε τη μέρα τους, ούτε θόρυβοι στην τουαλέτα, ούτε περιστροφές του ανεμιστήρα, ούτε ερκοντίσιον σε λειτουργία. Τι το θέλετε, βρισκόμασταν σ' ένα σπίτι υπό κατάληψη. Τη παρουσία μας εκεί, δεν έπρεπε να την προδώσει τίποτα, ούτε ένας λογαριασμός ηλεκτρικού.
Η Καταλανή ξανακοιμήθηκε. Τι τράβαγε κι αυτή! Βγήκα ξανά έξω στο μπαλκόνι. Είχε πάει κιόλας έξι και μισή. Η γάτα στον ακάλυπτο τάιζε τα γατάκια της. Πιο πέρα ο ήλιος μόλις ανέτειλε. Σπαταλάμε τη ζωή. Ξυπνάμε αργά, βολευόμαστε στη δουλίτσα μας, χάνουμε τα ηλιοβασιλέματα και δεν γαμάμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου