Θα 'γραφα για χθες και για τη Παρασκευή που τελικά ήταν χειρότερη από τη Πέμπτη και το χανγκόβερ και την αφραγκία και όλα τα σκατά των τελευταίων τριών ημερών, αλλά τόσο τιποτένιος δεν είμαι, τόσο εγωμανής δεν είμαι, που δηλαδή είμαι για να κάθομαι και να συγκρίνω ή να υπονοώ ή να χωρώ στο ίδιο κείμενο τα μεταφορικά σκατά μου και τα κυριολεκτικά αίματα των Γάλλων, και να χρωματίζω, να λογοτεχνίζω, να σχολιάζω, να είμαι ένας σχολιαστής, όπως και όλοι μας, όπως και ο ολντμπόι και να λέμε, να λέμε, ενώ δεν χρειάζεται πάντα, επειδή έχουμε γλώσσα δηλαδή, δάχτυλα ή ξέρω 'γω έναν ψωρολογαριασμό στο τουίτερ, δεν χρειάζεται πάντα και τόσο απόλυτα και ολοκληρωτικά να μας εξουσιάζει ο Λόγος, ενώ μερικές φορές μπορούμε απλά να μην πούμε τίποτα, να σιωπήσουμε, ναι έχουμε κι αυτή την επιλογή και κάποιες φορές είναι καλλίτερη.
Και έτσι εμείς βλέπαμε χτες "Πυροβολίστε τον Πιανίστα" στην Ίριδα και τι τραγωδία, τι θλιβερή σύμπτωση, τι λυτρωτική συνειδητοποίηση ότι όσο σπλάτερ (που καθόλου δεν ήταν η ταινία, ευφημιστικός ο τίτλος) κι αν δεις στην οθόνη σου, όσο αίμα κι αν αναβλύζει, όσο κι αν έρχεται ο Ζίζεκ στον κινηματογραφικό οδηγό για διεστραμμένους και να λέει, ότι το σινεμά πλέον δεν προσλαμβάνεται ως φτιαχτή ζωή, ως απεικόνιση, αλλά ότι ως κανονική ζωή το βιώνουμε, ως κομμάτι της, κι έτσι είναι κατά το ήμισυ, νομίζω, αλλά πάλι πόσο εξολοκλήρου μη έτσι. Γιατί όταν βγαίνεις απ' το σινεμά ολόκληρος και σένιος ή τελοσπάντων όπως ακριβώς πριν, τότε το σινεμά μπορεί να μη χάνει ρανίδα αξιοπιστίας, αλλά χάνει σε εξαπάτηση, χάνει με τα χέρια κάτω απ' τη πραγματικότητα, χάνει, γιατί απ' το Πυροβολήστε τον Πιανίστα δεν φεύγει κανείς πυροβολημένος.
Σε αντίθεση δηλαδή με αρκετά χιλιόμετρα μακριά, ξέρετε, η υπενθύμιση της απόστασης φέρνει κάποια ασφάλεια, που την ίδια ώρα πέφταν πυροβολισμοί και πτώματα και για ακόμη μια φορά η σαθρή γαλλική πολυπολιτισμικότητα και άλλα πολλά που δεν διανοούμαι να τα θίξω, γιατί σήμερα ναι, θα εξουσιάσω τον Λόγο μου και θα σωπάσω, θα γράψω πέντε ή έξι γραμμές ακόμα τίγκα στη μαλακία και στην απλοϊκότητα για να ξεχαστώ, καθώς χθες το βράδυ δεν είχα εικόνα της φρίκης κι έτσι όταν το πληροφορήθηκα συνέχισα όπως ήμουν να πίνω χαμέ στο δρόμο· στο γήπεδο όμως, εκεί, όσοι δεν έφυγαν πυροβολημένοι, έφυγαν τραγουδώντας τη Μασσαλιώτιδα, ντάξει όχι όλοι, αλλά αρκετοί, και δεν ξέρω αυτό αν ήταν σωστό ή όχι, πόσο παίζει ρόλο ο εθνικισμός σε αυτό το δαιδαλώδες θέμα, πόσο ρόλο παίζει ο εθνικός ύμνος στον εθνικισμό, πόσο ρόλο παίζει οτιδήποτε σε οτιδήποτε, αλλά με συγκίνησε διάολε, κυρίως γιατί συνειρμικά με 'στελν' εδώ, που ούτε αυτό ίσως θα έπρεπε, να με συγκινεί η Καζαμπλάνκα της Γαλλίας και της Μασσαλιώτιδας κι όχι του Μαρόκου ή του μαροκινού ύμνου, που ούτε ξέρω πως πάει κι ούτε με νοιάζει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου