Οι Aγανακτισμένοι

Αν ζούσε την αποψινή ο Βίκτωρ Ουγκό ίσως να έγραφε και μυθιστόρημα για τους "αγανακτισμένους" του Συντάγματος, του Λευκού Πύργου ή της Πλατείας Αγίου Γεωργίου στην Πάτρα. Τους πολυπληθείς αγανακτισμένους, τους ανοργάνωτους αγανακτισμένους, τους αγαθούς και απλούς αγανακτισμένους, τους κόπι-πέιστ αγανακτισμένους εξ Ισπανίας εισαγώμενους, τους τίμιους μα άκακους αγανακτισμένους, τους αγανακτισμένους του facebook και των social media.

Οι Έλληνες έχουν στο dna τους το μικρόβιο του μιμητισμού. Ό,τι ξενόφερτο κυκλοφορεί, περνάει αδίσταχτα από την αίθουσα σκαναρίσματος, και αντιγράφεται δίχως περισσότερο σκέψη, δίχως μελέτη, δίχως μοδράρισμα, δίχως προσπάθεια δημιουργίας κάτι πρωτότυπου, εγχώριου και απαιτητικού. Η ιστορία ξεκίνησε από τους Ισπανούς. Αυτό οι Έλληνες δεν το δέχονται, γιατί θίγεται ο εγωισμός τους, ειδικά απ' τη στιγμή που κυκλοφόρησαν φήμες για την απάθεια μας. Όλοι θέλησαν αμέσως να λάβουν μέρος στον ιδιότυπο αυτό αγώνα. Αγώνας μεταξύ Ελλάδας-Ισπανίας, ανάμεσα σε γουρούνια (p.i.g.s.), ανάμεσα όμως σε χώρες με διαφορετική οικονομική, κοινωνική και πολιτισμική θέση. Το θέμα απέκτησε πατριωτικό χαραχτήρα. Έπρεπε να τους περάσουμε. Να τους νικήσουμε. Να φανούμε καλύτεροι. Να (απο)δείξουμε ότι την έχουμε μεγαλύτερη. Όπως στη eurovision ένα πράγμα. Οι Έλληνες γουστάρουν τον ανταγωνισμό. Συνεπώς και τον καπιταλισμό. 

Οι Έλληνες δεν είναι αγανακτισμένοι. Ή μάλλον είναι, απλά δεν ξέρουν πως να το εξωτερικεύσουν. Το πιάνεις στο βλέμμα τους, στην ανάσα τους, στη μυρωδιά τους. Η στάση τους είναι θυμωμένη, αλλά όχι οργισμένη. Σήμερα, μπορούσες εύκολα να το αφουγκραστείς μέσα στο κλίμα που επικρατούσε στην πλατεία. Δεν ξέρω τι πρέπει να γίνει ακόμα για να αποκτήσουμε μένος, μένος καθαρό και θέληση πάλης. Σίγουρα δεν είμαστε έτοιμοι για επανάσταση.

Μακάρι να βγω ψεύτης, αλλά όλο αυτό λειτουργεί σαν εκτόνωση, σα μία άναρθρη κραυγή. Οι πλατείες που γεμίσουν με αγανακτισμένους, πολύ εύκολα μπορούν και ν' αδειάσουν. Σήμερα φεύγοντας απ' το Σύνταγμα σου έμενε μία αίσθηση ότι όλα νομοτελειακά κάποια στιγμή θα τελειώσουν. Σήμερα ή αύριο δεν έχει σημασία. Απ' την πρώτη στιγμή η πρόσκληση αντιμετωπίστηκε σαν χάπενινγκ σα μία ακόμα έκρηση μαζοποίησης, σα μία ακόμα εκδήλωση του facebook που έπρεπε σύμφωνα με τις επιταγές του όχλου να πατήσεις 'attend'. Έλειπε η ιδιωτική πρωτοβουλία, έλειπε αυτό το κάτι που θα το χαραχτήριζες αυθόρμητο, μεγάλο, επαναστατικό, κοσμοιστορικό, αυτό το κάτι που θα σ' έκανε να νιώσεις ανατριχίλα που ζεις μέσα της, που της ανήκεις, αυτό το κάτι που θέλεις μετά να διηγείσαι και να βλέπεις στις φάτσες των άλλων την πικρία που δεν ήταν εκεί, που δε συμμετείχαν. Οι συγκεντρωμένοι δεν ήξεραν τι να κάνουν, πως να φερθούν, πως να αντιδράσουν. Όχι, οι Έλληνες δεν είναι κοιμισμένοι. Παραπλανημένοι ναι, σε σύγχυση είναι ο κόσμος. Παλεύει ανάμεσα στο βόλεμα και στην αγανάκτηση. Η πλάστιγγα σιγά-σιγά γέρνει προς το δεύτερο. Και εδώ τίθεται το θεμελιώδες ερώτημα: υπάρχουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις ώστε η αγανάκτηση να απελευθερωθεί απ' τα δεσμά της και να βρει διεξόδους εξωτερίκευσης; Ή θα μείνει για πάντα φυλακισμένη ανάμεσα στα κάγκελα του συστήματος πιασμένη σαν τον Προμηθέα αέναα στις αλυσίδες των θεών, των αρχαιελληνικών θεών όπως τους διδαχτήκαμε στη μυθολογία· ζητούν θυσίες και σπέρνουν κεραυνούς, τοποθετημένοι κει ψηλά από τους ίδιους τους ανθρώπους δουλικά και αναίτια.

Υ.Γ. Όσον αφορά τους επαναστάτες του μαρξισμού, είναι ντροπή να σνομπάρουνε μορφές κινητοποίησης σαν αυτή, ιδίως όταν εκφράζονται αυθόρμητα. Οι μορφές των λαϊκών αγώνων δεν πρέπει να κατασκευάζονται στα κομματικά γραφεία ούτε να κελεύονται εκ των άνωθεν. Οι επανάστασεις ξεκινούν πάντα απ' τη βάση. Η συνείδηση του κόσμου έχει προχωρήσει μπροστά. Καιρός να το κάνει και το κάπα-κάπα.