Η ζήλια! «Ο Οθέλλος δεν σκότωσε από ζήλια, μα επειδή πρόδωσε την εμπιστοσύνη του», είχε πει ο Πούσκιν. Ο Οθέλλος συγκλονίζεται επειδή έχασε το ιδανικό του. Δεν θα φτάσει όμως στο σημείο να κρύβεται, να κατασκοπεύει, να κρυφακούει στις πόρτες: έχει εμπιστοσύνη. Δεν θα μπορούσε ποτέ να υποταχτεί σε μια τέτοια προδοσία -δε λέω να συγχωρέσει, μα να υποταχτεί- μιας και μέσα του έχει τη γλυκύτητα και την αθωότητα ενός μικρού παιδιού.
Αυτά σκεφτότανε την ώρα που έφευγε μακριά. Όμως ο ίδιος ήταν ολότελα διαφορετικός. Αυτός ζήλευε πραγματικά. Τι παράλογο αίσθημα που είναι η ζήλια. Πόσους συμβιβασμούς και επιείκια χωράει! Είναι πραγματικά δύσκολο να το φανταστούμε. Έτσι κι αυτός. Πάντα το 'λεγε πως η ζήλια είναι σα μάνα· γεννά και συγχωρεί. Γεννά ένα σωρό προδοσίες και συγχωρεί ακόμα και το πιο ολοφάνερο έγκλημα. Αλλά σε αντίθεση με τη μητρική αγάπη, η συμφιλίωση υπό καθεστώς ζήλιας είναι σύντομη και εύθραυστη.
Είναι εκπληκτικοί οι μονόλογοι που έχει κάνει κατά διαστήματα, μα αυτός είναι χωρίς δεύτερο ο καλύτερος. Αν ένας κειμενογράφος κατάφερνε αυτή τη στιγμή να διεισδύσει στο μυαλό του θα έκανε την τύχη του. Κι αυτό γιατί μια επανάσταση γινόταν μέσα του. Μια επανάσταση αναίμακτη, καθώς τα κατώτερα αισθήματα που ένιωθε πριν έφευγαν οικιοθελώς χωρίς μάχη. Ήδη ξεχνούσε τις υποψίες του και ντρεπόταν για τη ζήλια του. Δεν ήθελε η αγάπη του να συμψηφιστεί μαζί με τις υπόλοιπες. Να τσουβαλιαστεί από αφέλεια. Γιατί ναι, συμβαίνει (σχεδόν) σε όλες τις αγάπες. Όχι μόνο σε αυτές που κυριαρχούνται από τον αισθησιασμό και την σαρκική έλξη, αλλά και στις αγάπες που διακατέχονται φαινομενικά από αισθήματα ανώτερα και υψηλά. Όχι δεν αξίζει.
Βιάστηκε να την πάρει τηλέφωνο! Είχαν για πολλά πράγματα να τσακωθούν ακόμα, αλλά όχι γι' αυτό. Όχι γι' αυτήν. Όχι για την έριδα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου