Κι επειδή έπεσε νύχτα βαριά και το μυαλό μου κουράστηκε να επεξεργάζεται τα πεπραχθέντα, με τρόπο λογικό και τετριμμένο, λέω τούτη τη στιγμή και για τις επόμενες 10 γραμμές να δώσω την απαραίτητη λάσκα στους νευρώνες του εγκεφάλου μου, προϋπόθεση αναγκαία ώστε να βρει την ευκαιρία κι αυτό το καημένο το θυμικό να ενεργοποιηθεί μιας και τελευταία έχει εξασθενίσει και μαραζώσει· παρέα με το συνειρμικό, το συγκινησιακό και το ατόφιο συναισθηματικό, όλα μαζί πλέκουν απίθανα και σουρεαλιστικά σενάρια με εικόνες και μουσικές που δεν ανήκουν σε κάποια συγκεκριμένη χωροταξική ή ομογενής περιοχή, αλλά ξεφεύγουν και χάνονται μαζί με τους αντίστοιχους παραλληλισμούς, οι οποίοι ανάγουν τα ερεθίσματα σε καθοδηγό και το λογικό μου κομμάτι σε υποχείριο. Τσίου-κόκα-pulp fiction είναι μια πολύ φυσιολογική αλληλουχία σκέψης και αντίδρασης, ειδικά τώρα, ειδικά όταν η σκηνή με το τραγούδι των Urge Overkill παίζει συνέχεια στο μυαλό μου και η Uma Therman χορεύει μπροστά μου σε μια σκηνή που δεν τελειώνει, μελαχρινή και χαμένη, ένα αθώο σταρλετάκι, χαπακωμένο και τζάνκι.
Σάββατο 28 Μαΐου 2011
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου