τα στρατιωτικά/τα λογοκριμένα

Πάει ένας μήνας από την τελευταία φορά που ειδωθήκαμε
ένα πρωινό
στις βρόμικες τουαλέτες -προσπαθώντας να εγκολπωθώ το πιο κάλπικο ρητό της ιστορίας- αποχαιρετιστήκαμε
"η καθαριότητα είναι πολιτισμός"
βρε ζώα, ξεχάσανε να φανούνε ειλικρινείς οι βάρβαροι.
και υποκρίθηκα -νομίζω- επιτυχημένα ότι δεν πληγώθηκα
το χάψατε, ας κάνατε αλλιώτικα αν τολμούσατε
θα μπορούσα να φανώ φιλέκδικος, να σας πληγώσω αν το 'θελα
μα δεν το 'θελα
με τις κοφτερές λεπίδες του ξυραφιού μου κοντά να σας κρατήσω
μια για πάντα -μου χρωστάτε χάρη-
αν μου 'στριβε λόγου χάρη; αν φώναζα ο Διάολος να σας πάρει;
οι λάμες μου εάν βαθιά μες στις απονήρευτες φλέβες σας πέφτανε
ένα ρυάκι καθαρό αίμα μες στο βρόμικο τέλμα
σαν τον Μιχαλιό του Καρυωτάκη
θα σας πετάγαμε ακηδώς στο πιο κοντινό χαντάκι
δυσμενής μετάθεση
δυσμενής κατάληξη

Αν είναι γραφτό
να ξανανταμώσουμε
μου αρκεί μία ύστατη μέθη
για να διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη
η νηφάλια συνωμοσία εκείνης της νύχτας όπου ανήμπορους μας κατέστησε για το ανεκμυστήρευτο·
μη λιγοψυχάτε ρε
αργά δεν θα 'ναι να εκμυστηρευτούμε τότε να πούμε τότε ας πούμε τότε για κείνη τη νύχτα
για κείνη όπου χάμω οκλαδόν
τις σούμες κυκλικά -τι λειψά αναμνηστικά-
κατεβάζαμε, και τι δειλοί! για να καλύψουμε την ανεξήγητη θλίψη όλο και
μειδιάζαμε, λες και εξαιτίας της Χαρούλας λες και ανομολογουμένως μα στην ουσία πανθομολογουμένως
λες και δεν ανατριχιάζαμε·
εξαιτίας της Χαρούλας, εξαιτίας του Άσιμου, εξαιτίας του πιο συγκινησιακού ίσως τραγουδιού ολάκερης της μουσικής ιστορίας·
και δε μου καίγεται καρφί, αν εσύ περνάς και δεν μου ξαναμιλάς

Ας είναι γραφτό
να ξανανταμώσουμε
να χαιρετηθούμε ανθρώπινα κι όχι προβλεπόμενα
πρώτα
κι ας ανταλλάξουμε ύστερα όλα τα χακί κλισέ του κόσμου
δεν πειράζει
"ψηλέ έχεις τσιγάρο;" δεν πειράζει "πού 'σαι ρε σειρά;"
ούτε αυτό
αρκεί που μετά θα σωπάσουμε σα συννενοημένοι
που θα πατήσει ο Χόρχε -κι ας μην του το 'πε κανείς- το πλέι
που θα ακούσουμε την Χαρούλα να τραγουδάει ξανά
που θα σκιρτήσουμε σα να 'ναι η πρώτη φορά
γιατί θα 'χει μετατρέψει -το ξανασμίξιμο, όχι η Χαρούλα- τα οικεία ξένα
Θα ξαναρχίσουμε.
Θα απειθαρχήσουμε.
Θα πεφταστερίσουμε.
Ευχή και κατάρα βλέπετε οι αποχαιρετισμοί κι εγώ
βαρέθηκανάμαιτουρίστας