3:40

Όταν το τηλέφωνο χτυπάει το βράδυ, δεν είναι το κορμί που ανανήφει, αλλά η καρδιά που πηγαίνει στην κούλουρη. Πριν κρυφοκοιτάξει την οθόνη του κινητού, το αγουροξυπνημένο μάτι ξορκίζει το κακό. Ο ατυχής καλεσμένος σταυροκοπιέται νοερά, τάζει στους θεούς σπονδές, βαριανασαίνει. Εύχεται να τον θυμήθηκε κάποιος παλιός γνώριμος που ήπιε λίγο παραπάνω, ο γιος που ξέχασε τα κλειδιά ή μια πρώην που ομολογεί οψιγενώς το ανομολόγητο. Είναι αστείο, πως ο νους πάει κατευθείαν στη συμφορά, όμως μέχρι να γίνει η νεκροσκόπιση της άγνωστης σορού, ο συγγενής βρίσκει την ευκαιρία να κάνει ένα σωρό ευοίωνες σκέψεις. Στο τέλος όμως η αναγνώριση ενταφιάζει κάθε ελπίδα. Το πένθος, φοράει εξάλλου πάντα νυχτερινό μανδύα, όταν θέλει να το περάσουν για αδόκητο. Και ανάλογα με ποιο όνομα θα δεις γραμμένο πάνω στη πλάκα αφής, ψυχανεμίζεσαι ότι το ίδιο όνομα, μόλις σβήστηκε απ' την λίστα των επαφών του χάροντα. Από κει και πέρα, αν είναι κανείς λιγόθυμος, διαπραγματεύεται μέχρι εκεί που τον παίρνει, τον υποψήφιο κακόπληκτο. Μερικοί μάλιστα θα βάλουν και κόκκινες γραμμές, θα κάνουν παζάρια. Θα θέσουν απαράβατα ηλικιακά όρια. Θα συμβιβαστούν ή θα αγωνιστούν κατά του ενός ή υπέρ του άλλου. Καλλίτερα η γιαγιά που πέρασε τα ογδόντα παρά η εγγονή που είναι έξω για ποτό και δεν έχει γυρίσει ακόμα. Η εγγονή ούτε τα είκοσι δεν έχει πατημένα, η γιαγιά πόσα ποτά ακόμα να πιει;

Η οθόνη τελικά γράφει αφύπνιση. Δεν έχω τέτοια φίλη. Μάλλον θα 'ναι κολλητή της απροσεξίας. Αντί για ειδοποίηση στις 15 και 40 το απόγευμα, εγώ έβαλα 3 και 40 το πρωί. Ίσα που προλαβαίνω να κατουρήσω δηλαδή, να νιφτώ, να ντυθώ και να πάω να αλλάξω τα παιδιά στην πύλη.