Εις Άδου κάθοδος

Πρόκειται για έπος αν θέλετε τη γνώμη μου. Και ο αγιογραφιάς που το συνέταξε, σίγουρα είχε μεγάλες βλέψεις, πήγαινε ξεκάθαρα για τα πολλά. Και τα κατάφερε. Και δικαιολογημένα. Ο Χριστός στον Άδη είναι ατόφιο μπλοκμπάστερ.

Που το κόνσεπτ είναι ότι ο Χριστός μόλις πέθανε, δεν ανέβηκε ξέρω 'γω στους ουρανούς, να περιμένει σε κανά σύννεφο κρυμμένος μέχρι τα ξημερώματα Κυριακής για να ξαναβγεί στη σκηνή και να τους αφήσει όλους μαλάκες με την μαγκιά και την ανάσταση και τις φαντασμαγορίες και τα ρέστα του, αλλά διαβάζω, ότι κατέβηκε στον Άδη. Ναι, σε αυτό το ειδωλολατρικό, δωδεκαθεϊστικό κατασκεύασμα των Αρχαίων Ελλήνων.

Και εκεί κήρυξε ο πανάγαθος και έτσι φρέσκος νεκρός που ήτανε και νέος και ναζωραίος, πίστεψαν πολλοί. Μπορεί μάλιστα να είναι μεταγενέστερη λαθροχειρία, αλλά εγώ θα την παραθέσω εδώ, γιατί έχει πολύ γούστο, ότι δήθεν ο Ιησούς συναντήθηκε με τον Σωκράτη, ο οποίος ήταν μονοθεϊστής από εποχές "απολογίας", απλά δεν το 'ξερε και πίστεψε τώρα, για τα καλά σας λέω, σε κάτι ανώτερο από τον ίδιο, ποιος, ο Σωκράτης, ο πιο μεγαλομανής άνθρωπος που κατοίκησε ποτέ μες στην ελληνική γραμματεία, που κατάπιε δηλητήριο για να σφετεριστεί στα σίγουρα το μέλλον μέσω της υστεροφήμιας αυτοκτονίας του. Ναι, αυτός, 4 αιώνες μετά, σύμφωνα με τους πατέρες του κλήρου, ταπείνωσε το εγώ του και συμπορεύτηκε με τη Χριστάρα και έγινε θεραπαινίδα και έγινε πιστή και έπινε κώνειο στ' όνομά του.

Και λες και ένας οξύμωρος παραχαράχτης, κλασικός δεξιός, αρχαιολάγνος, ορθόδοξος και σύγχρονος βρήκε την πύλη του χωροχρόνου και ταξίδεψε για να γράψει, να προσθέσει και να γεφυρώσει τις δυο θρησκείες και τους δυο πολιτισμούς και να παράξει (σικ) τον σημερινό ενιαίο νεοελληνικό εβραιοχριστιανισμό, πάντως όπως και να 'γινε, εγώ πιο πιθανό βρίσκω έτσι να 'γινε, από το να κατέβηκε δηλαδή ο Ιησούς χάμω στο βασίλειο των νεκρών. Που αν δεν ευρέθηκε τελικά η δεξιοσκουλικότρυπα, είναι τόσο απίστευτη και προχώ η πρόθεση του ευαγγελιστή, του ποιητή, του κειμενογράφου που ο κερδοσκόπος να πούμε, ακούστε τι κάνει, δημιουργεί σπιν-οφ με τις περιπέτειες του Ιησού στον Άδη, που τέτοια αρπαχτή εγώ δεν ξανάδα κι όμως αυτό το πράγμα έγινε πρώτο δόγμα σήμερα, που στο κάτω-κάτω δεν ήταν δυνατόν να ξέρει, ποιος του τα 'πε, αφού αν για τις επίγειες βιογραφίες του Ιησού, φροντίσανε οι ζώντες μαθητές του και τις γράψανε έστω και αμφισβητούμενες, έστω και ετεροχρονισμένες, γι' αυτά που δεν είδε κανείς, παραμόνο οι πεθαμένοι, πώς, ναι, ναι ήτανε θεόπνευστο. Όσο κι ο Μπουκόφσκι και τα ναρκωτικά που έπαιρνε.

Και είναι τόσο κυκλικά και επαναλαμβανόμενα όλα, που αν ξαναδιαμαρτυρηθεί κανείς για την ανέμπνευστη στρατηγική του χόλιγουντ να επενδύει όλο σε κάτι υπερπαραγωγές βασισμένες σε κόμικς τύπου Μπάτμαν εναντίον Σούπερμαν, ας θυμηθεί πρώτα ότι αυτήν την έξη την έχουμε και τη χαιρόμαστε από παλιά, δεν είναι κάτι καθόλου το καινοφανές, απλά σκεφτείτε μόνο ότι το πιο σουρεαλιστικό επεισόδιο όλων, αυτό του Τσίζους βέρσους Σόκρατες, παίζει αδιαλείπτως από το 33 μ.χ. και δώθε και σκίζει στο παγκόσμιο μποξ όφις και μπράβο του, αφού είναι το πιο κορυφαίο δράμα που έχει ανέβει ποτέ και κάθε χρόνο, Μεγάλο Σάββατο, γύρω στις 9 με 10 το πρωί, έρχεται σε μια εκκλησία δίπλα μας.